Relativiteit en perspectief

Column Rob van Hilten, Voorschotense Krant 30 augustus j.l.

Als chauffeur op de Cirkelbus, de bus voor seniore bewoners van Voorschoten, hoor ik iedere week persoonlijke, grappige en soms droevige verhalen over wat passagiers de afgelopen weken of maanden hebben meegemaakt. Gelukkig barsten de meeste mensen die met de Cirkelbus binnen Voorschoten reizen nog van levenslust en dat levert vaak vrolijke gesprekken op. 

Zo had ik laatst een echtpaar in de bus dat elkaar al kende vanaf dat zij buurkinderen waren.  Zij liepen beiden tegen de 90 en waren recent naar Voorschoten verhuisd nadat zij bijna vijtig jaar in het oosten van het land hadden gewoond.  Ik vroeg hen hoe ze het hier vonden…“Druk!”  zeiden zij bijna in koor, “ongelooflijk druk…” Wat hen vooral opviel was de drukte van het verkeer, de vele fietsen en de krioelende hoeveelheid mensen in de Schoolstraat en de Voorstraat. Zij waren blij als zij ’s avonds weer terug konden keren in de rust van hun woning.

Mijn vrouw Monique is een geboren en getogen Rotterdamse. Wij kennen elkaar geruime tijd en aan het begin van onze relatie bezwoer ze me plechtig: “Wat er ook gebeurt, ik zal Rotterdam, mijn stadje, nooit verlaten, echt niet!” Met haar werk in een van de grote Rotterdamse ziekenhuizen zag het er lange tijd naar uit dat dit ook nooit zou gebeuren. Maar toen was daar ineens corona, in 2021 kregen wij onze hond Saar, Monique verhuisde toch naar Voorschoten en we trouwden. We zijn vanwege familie nog regelmatig in Rotterdam en als wij dan, na halsbrekende toeren op de fiets door het centrum van de stad, terug zijn in Voorschoten, verzucht Monique regelmatig, na een wandeling met Saar: “Wat is Voorschoten toch een oase van rust!” 

Daarom leef ik van dag tot dag met het motto “Alles is relatief en afhankelijk van welke kant je het bekijkt!”

Introductie Rob van Hilten (Voorschotense Krant 30 augustus j.l.):

Babs, fotograaf, schrijver, redacteur en nu ook columnist

Mijn naam is Rob van Hilten en aangezien ik vanaf vandaag iedere maand een bijdrage mag leveren aan de Voorschotense Krant, wil ik mij even aan u voorstellen zodat u een beetje weet wie ik ben.

In mei 1958 werd ik geboren in Rotterdam-Noord, en verhuisde in het voorjaar van 1962 naar Rhoon, een boerendorpje onder de rook van Rotterdam. Daar heb ik mijn jeugd doorgebracht, met de middelbare school in Hoogvliet, voordat ik in 1977 naar Leiden vertrok om Nederlandse Taal en Letterkunde te studeren. 

Ik studeerde af in Middeleeuwse Letterkunde, totaal niet maatschappelijk relevant, maar ik genoot van de verhalen van Koning Arthur en zijn Rondetafelridders.

Na mijn studie bleef ik in Leiden wonen en in 1989 verhuisde ik naar de Gerbrandylaan in Noord-Hofland. Het was een fantastische ruime flat, met een prachtig uitzicht over de wijk.

Ik werkte in de uitzendbranche en fietste dagelijks vanuit Noord-Hofland naar Den Haag. Toen ik in 1996 op zoek ging naar een koophuis en een huis in de Gustav Mahlerlaan kreeg aangeboden, hoefde ik niet lang na te denken. Ik kende de wijk van de dagelijkse fietstochten en had al op voorhand een goed gevoel. Dat is altijd zo gebleven.

Ik woon er nog steeds met veel plezier, met mijn vrouw Monique en onze hond Saar. Ik heb de uitzendbranche vaarwel gezegd en werk nu als freelance fotograaf, schrijver, redacteur en Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand (Babs) in de gemeente Nieuwkoop.

Als freelancer bepaal ik mijn eigen agenda en doe er ook het nodige vrijwilligerswerk bij. Ik werk als vrijwilliger bij Florence Adegeest en tijdens een van mijn werkzaamheden daar ontmoette ik twee heren van de Cirkelbus. Ik had die busjes al vaak zien rijden en het leek mij ook wel wat.

Vanaf januari 2023 rijd ik met veel plezier wekelijks, soms ook wel twee keer per week, door Voorschoten en geniet van alle verhalen van onze seniore dorpsgenoten. En die verhalen, plus de gesprekken die ik heb tijdens de wandelingen met Saar, vormen de input voor de columns die ik ga schrijven. Ik hoop dat u ze waardeert.

www.robsreality.nl