Mooiweer-Voorschotenaar
Column IngezondenIk vind Voorschoten op z’n mooist aan het begin van de lente. Ik vind de Voorstraat op z’n mooist aan het begin van de lente. Met de Voorschotenaar gewekt uit zijn winterslaap door de eerste zonnestralen van het jaar. Met het simpele “mogguh” waarmee hij zijn mede-Voorschotenaren begroet na die lange winter.
Koeiendansend beweegt de Voorschotenaar zich weer over de markt, terwijl de, in de winterslaap dorstig geworden Voorschotenaar, zich verzamelt op de terrassen.
Ik vind de sport op z’n mooist aan het begin van de lente. Koeiendansende hockeyers die weer de zaal uit mogen, honkballers die weer mogen afslaan en mooiweervoetballers die bijna waren vergeten dat ze nog ingeschreven staan. De sport die gaat toewerken naar de climax aan het einde van de lente, maar waar tegelijkertijd nog alles mogelijk is.
Het is lente.
De lente die staat voor een nieuw begin. Onzin voor de Voorschotenaar. Want de Voorschotenaar begint in de lente nooit opnieuw. De Voorschotenaar gaat in de lente vrolijk door met wat hij al jaren doet; mooiweersporten, terrassen en lopen over de markt.
Voor de Voorschotenaar is er nooit een nieuw begin, maar ieder jaar hetzelfde begin. En dat is wat ik zo mooi vind aan Voorschoten; je weet wat je van het dorp kan verwachten, dat is ieder jaar hetzelfde en het blijft gezellig.
Fijne lente, tot snel op het terras!
Stan Perel
