Spiegeltje aan de wand
Column IngezondenWoest geblaf. Agressief gegrom. Mijn Jack Russell gaat helemaal los. Geen wonder. Er is een andere hond in de hotelkamer aanwezig! Voor de staande spiegel wordt hij geconfronteerd met een andere Jack Russell. Die agressief tegen hem terugblaft. Precies even agressief als hij zelf!
Voor het hondje is dat andere hondje even werkelijk als hijzelf. Hij snapt niets van een spiegel.
Onze maatschappij wordt gekenmerkt door individualisme. Dat is al geruime tijd het geval. Wordt het erger? Het lijkt erop. We zijn beland in het lege tijdperk dat zich kenmerkt door ‘How can I make this about Me?’ Hoe kan ik dit over mij laten gaan?
Zijn we nog individualisten? Of zijn we langzamerhand hyperindividualisten aan het worden? “Ik doe dit (vul hier elke willekeurige activiteit in) want dit ‘voelt’ goed voor mij. Nee, dit (andere activiteit) ‘voelt’ niet goed voor mij, dat doe ik niet.” Je eigen gevoel is het ultieme referentiepunt.
Dit alles is een illusie. De illusie te denken dat we alles zelf bepalen, overal recht op hebben en dat de wereld om ons draait. In mijn boek ‘Geroepen tot vrijheid’ schrijf ik over het ‘dikke ikke’.
Wat doet deze illusie met je? Het sluit je op in je eigen wereldje. Je betrekt alles wat gebeurt op jezelf.
Een metafoor uit de Verenigde Staten spreekt over ‘mirror people’ en ‘window people’. ‘Window people’ (raammensen) kijken door een ruit en zien andere mensen. ‘Mirror people’ (spiegelmensen) kijken door een ruit en zien alleen zichzelf. De ruit werkt als een spiegel. Moderne mensen zijn ‘mirror-people’ geworden. Ze betrekken alles op zichzelf.
Mijn hondje snapt niet hoe een spiegel werkt. Wij zouden dat wel moeten kunnen. Wij zouden kunnen beseffen dat je, wanneer je alles op jezelf betrekt, je wereldje klein wordt. Dat je gemaakt bent om open te staan. Open voor wat groter en anders is dan jezelf. Misschien is dat een mooi voornemen voor het nieuwe jaar?
Pastoor Rochus Franken
