Een druilerige dag
vol warmte
Het is herfst. Buiten tikt de regen tegen het raam. De lucht is grauw, de tuin oogt nat. Binnen in het hospice klinkt zacht gepraat. Het gerinkel van kopjes. Hier klinkt het ritme van een dag die zijn eigen kalme gang gaat.
Het zijn van die dagen waarop je blij bent dat je binnen bent. Waar geur belangrijker wordt dan licht. Vers gezette koffie, soep op het fornuis, een schone kamer waar net de ramen even open hebben gestaan. Het zijn kleine dingen, maar ze maken alles lichter.In de tuin nodigen de overkappingen uit om toch even buiten te zijn. Ondanks de herfst.
Bij het tuinhuisje zit een gast met haar bezoek. De heater zoemt, een kleed over de schoot en een mok warme thee in de hand. De gast en haar bezoek kijken zwijgend naar de druppels die van de dakrand vallen, als kralen aan een touw.
Iemand verschuift een stoel, ergens klinkt een zachte lach. De geur van soep en verse bloemen vermengt zich met die van schoon linnengoed. De dag kabbelt rustig voort, alsof hij nergens heen hoeft.
Het hospice is op zulke dagen een wereld op zichzelf. De tijd lijkt er anders te lopen, vriendelijker misschien. Buiten haast men zich met natte jassen en paraplus, binnen is er rust. Hier hoeft niemand iets te doen. Hier mag je gewoon zijn.
Alsof de wereld even ophoudt met rennen. En dat is precies wat deze plek doet!
Een gast zegt: “Wat is het hier rustig. Alsof de wereld even ophoudt met rennen.” En dat is precies wat deze plek doet: even laten stilstaan, letterlijk en figuurlijk. Een plek waar aandacht zwaarder weegt dan tijd.
Een vrijwilliger smeert een toastje, een ander schenkt nog wat thee in. In de woonkeuken branden kaarsjes. Er wordt gelachen om iets kleins. En dan valt er weer stilte. Een warme stilte die nergens ongemakkelijk voelt
Buiten regent het nog steeds. Maar in het hospice is het licht, warm en vol menselijkheid.
Patricia Vogel, vrijwilliger