Leo den Broeder, vijfentwintig jaar dirigent van Exultate Deo
In vijfentwintig jaar kan er veel veranderen. Gelukkig blijven ook veel dingen hetzelfde. In 2000 was Wim Kok onze minister-president en hij gaf leiding aan een stabiel kabinet (PvdA-VVD-D66) dat steunde op maar liefst 93 van de 150 Kamerzetels. Het zijn sinds Pim Fortuyn de ‘puinhopen van paars’ agendeerde andere tijden, die voor verwarring en onrust zorgen. Hoe heerlijk is het dan om op dinsdagavond naar de koorrepetitie te gaan en daar de vertrouwde gezichten van je medezangers én van de dirigent te zien en je te laven aan muziek van Bach, Mozart, Händel of ja heus, van Herman Finkers, de cabaretier uit Twente.
door Josée Nan
Leo den Broeder (63) volgde in 2000 Sander van Marion op als dirigent van het Voorschotense Oratoriumkoor Exultate Deo. Het programma dat op zondag 23 november in de Dorpskerk zal worden uitgevoerd is een jubileumconcert. De door Herman Finkers gecomponeerde Sint Joris Mis zal worden gezongen en de Misa Tango van de Argentijn Martin Palmeri.
Zoals gebruikelijk heeft Leo het voorstel gedaan deze bijzondere missen op het repertoire te nemen. Hij streeft een afwisseling na tussen het ‘ijzeren repertoire’ van een oratoriumkoor zoals de Mattheus of de Messiah en vernieuwend werk. Zo houd je het leuk voor je publiek, de koorleden en natuurlijk voor de dirigent zelf.
Naast Exultate Deo geeft Leo leiding aan het Christelijk Kamerkoor Maassluis. Tot mei van dit jaar ook aan de Christelijke Oratoriumvereniging Excelsior uit Naaldwijk, maar dit koor heeft zichzelf na 134 jaar opgeheven wegens een gebrek aan nieuwe leden. De vergrijzing is voor veel koren een probleem.
Ik vraag Leo wat het verschil is tussen Excelsior en Exultate Deo. Hij wijst dan op het culturele klimaat in Voorschoten. Er wordt veel muziek gemaakt en er is publiek dat daar waardering voor heeft. Geregeld is er aanwas van jongere koorleden en dat geeft energie. Hij prijst ook het bestuur van Exultate Deo. Dat heeft in die vijfentwintig jaar uiteraard wisselende samenstellingen gehad, maar er werd altijd goed meegedacht over de concertprogrammering met zijn stijgende kosten voor de inhuur van solisten en orkest. Organisatorische strubbelingen loste het bestuur op, Leo kon zijn aandacht volledig richten op het meenemen van het koor op het muzikale pad dat hij uitstippelde. Een repetitieavond geeft hem energie en hij hoopt dat dat ook voor de koorleden zo is. Als hij na een dag werken als informatiespecialist bij de politie op dinsdagavond tegen acht uur moe bij het Praethuys arriveert, stapt hij om half elf verkwikt op.
Want dat is het bijzondere, Leo combineert het dirigeren met een fulltime baan bij de politie. Hij was eerst straatsurveillant, werkte daarna bij de meldkamer en is nu informatiespecialist. In zijn vrije tijd volgde hij een meerjarige studie aan het conservatorium. En dan heeft Leo ook nog vier kinderen en twaalf kleinkinderen. Het jongste kleinkind, Elias Valentijn kwam op 14 oktober ter wereld.
Leo zit niet stil, heeft een druk leven. Dat hij al die ballen in de lucht kan houden komt volgens hem door een goede gezondheid, discipline en planning maar bovenal door de muziek waar hij zoveel plezier aan beleeft. Hij heeft zelf in koren gezongen en speelde graag trompet. Die ervaring haalt het echter niet bij het op sleeptouw nemen van een zangkoor vanaf de eerste noot tijdens een repetitie tot aan de uitvoering van het concert.
