De campagnestrijd
Deze maand zal misschien een beetje een vreemde column worden. De deadline van de column is namelijk vóór de verkiezingen, terwijl de krant pas na de verkiezingen uitkomt. Toch wil ik het nog wel even over de campagnetijd hebben.
Campagnetijd, een soort fata morgana in de Neêrlandse politiek. Alles lijkt mogelijk, zelfs tien nieuwe steden! Maar na de verkiezingen, wanneer we beter kijken, staan er geen tien nieuwe steden, maar misschien een schamel flatje.
Desalniettemin vind ik de campagne leuk om te volgen vanuit mijn retorische achtergrond. Over Henri Bontenbal ben ik al eens positief geweest. De nadrukkelijke strategische positionering als middenpartij heeft hem geen windeieren gelegd en zal denk ik tot een mooi resultaat leiden. Mocht u dit nu lezen, terwijl het CDA toch erg klein blijkt te zijn, dan mag u mij met recht uitlachen.
Keuken Kampioen Divisie-schakelkanaal
Verder vind ik de campagne niet hoogstaand. Sterker nog, het heeft vaak wat weg van het Keuken Kampioen Divisie-schakelkanaal; voornamelijk chaos, bloopers en af en toe een sprankje kwaliteit. De voetballiefhebber zal me hierin kunnen volgen.
Voor de non-voetballiefhebber: door elkaar heen praten wordt afgelost door mislukte frames als ‘de paling populist’ en een huilende Jimmy Dijk, terwijl Jetten zich met zijn Obama-impressie plotseling als premierskandidaat opwerpt.
Toch zal vermoed ik, binnen dit spektakel van paniekvoetbal, de grote winnaar van de campagne Obama-impressionado Rob Jetten zijn. In tegenstelling tot de Champions League waardige campagne van Obama, triomfeert Jetten echter wel als kampioen van de armoede. Nu maar hopen dat we niet tegen een fata morgana aanlopen.
Stan Perel