Kerstdrukte
Column IngezondenDe decembermaand staat weer voor de deur. De ‘drukke’ decembermaand. Zo hoor ik mensen om me heen er over praten. Boodschappen doen, dure diners koken, familiebezoeken afleggen, kerstmusicals en kerstmarkten aflopen. Druk, druk, druk. “En als het eindelijk Kerstmis is, pastoor, ben ik zo moe, dat ik niets meer wil.”
We horen straks weer met Kerst over vrede op aarde. Maar kunnen u en ik die vrede echt ervaren in onze drukke levens?
Ik zat laatst een tijdje te bidden in de kerk en merkte opeens dat het stil was. Zonder stilte zullen we nooit tot rust komen. Zonder stilte zullen we nooit de bijzonder vrede van Kerst proeven.
Stilte is in onze samenleving zo’n uitzondering geworden dat mensen er zelfs angstig van worden. “Er komt van alles naar boven. Dingen over mezelf die ik vergeten was. Dingen die ik niet wil weten. Ik wordt er zenuwachtig van.” Dit maakt misschien het meeste geluid van alles: de verlangens, angsten, zorgen die in mij leven. Deze laten zich juist horen wanneer het buiten mij stil wordt.
Maar het is anders als je samen stil bent. Een collega van mij is een paar jaar geleden naar Taizé geweest. Hij is erg onder de indruk van het feit dat duizenden jongeren daar gezamenlijk stil zijn. “Samen stil zijn maakt de stilte indrukwekkend”, vertelt hij me, “Gewoon dat er iemand bij je is en naast je zit, ook al zegt hij niets, maakt je helemaal rustig. Stilte is dan meer dan afwezigheid van geluid. Stilte is Aanwezigheid.”
Deze aanwezigheid hoeven we niet ver te zoeken. Een katholiek kerkgebouw geeft vrede.
Iedereen voelt dat hier Iemand aanwezig is. Christus is aanwezig in de Communie die bewaard wordt in een katholiek kerkgebouw. De stilte is gevuld met een Aanwezigheid die je gelukkig maakt.
Een Kerst vol vrede wens ik u toe.
Pastoor Rochus Franken