De mensen willen creatieve retoriek!
Column IngezondenNu de stof van de verkiezingen weer is neergedaald op de, toch al, stoffige schouders van de stoffige politici, is het tijd om even een lekkere ergernis van mezelf te bespreken. Mag wel toch? Het gaat wel over de verkiezingen trouwens.
Over de verkiezingen, maar specifiek over het zinnetje ‘de mensen willen…’ Vul het maar aan: de mensen willen een fatsoenlijk land; de mensen willen gedegen bestuur; de mensen willen geen ruzie; de mensen willen eerlijkheid; de mensen willen een biertje op vrijdagmiddag; de mensen willen appeltaart bij de koffie; de mensen willen Luciano Valente in Oranje; de mensen willen Marc-Marie Huijbrechts voorgoed verbannen naar de Belgische televisie; de mensen willen dat Sander Schimmelpenninck belooft in Zweden te blijven; de mensen willen Dick zien dansen met Cor Pot; de mensen willen Louis van Gaal; Louis van Gaal wil Louis van Gaal; de mensen willen van alles.
Ik kan het niet meer horen, die politici vanuit hun ivoren toren. De mensen willen zus, de mensen willen zo. Mogen de mensen dat zelf bepalen? Misschien bekt het gewoon niet lekker uit de mond van een ‘middenpoliticus’. Misschien is het een gezegde dat toebehoort aan volksmenners die links en rechts van het politieke spectrum afwankelen. Ik kan het in ieder geval niet meer horen, die afgezaagde Ad Populum.
Voor mij komt ‘ie in het rijtje van de uitgemolken ‘klap in het gezicht’ metafoor uit de coronatijd. ‘Een klap in het gezicht van de zorg’, ‘een klap in het gezicht van de gehoorzame Nederlander’, ‘een klap in het gezicht…’ Er zijn wat klappen uitgedeeld in die tijd. En we hebben die klappen uit de metafoor maar over ons heen laten komen als Muhammad Ali deed in ‘the Rumble in the Jungle’.
Wat hoop ik dat politici in de toekomst wat creatiever omgaan met de mogelijkheden binnen de retorica. De mensen willen namelijk geen afgezaagde retoriek meer!
Stan Perel