Wil ik wel oud worden?
Laat ik u maar direct het antwoord geven op deze vraag: ja, uiteraard. Maar het is wel sterk afhankelijk van de manier waarop. Ik heb gemerkt dat het, wanneer je geen kinderen hebt, voor ouderen moeilijk spoorzoeken is in het woud van niet samenwerkende en doorverwijzende instanties.
Mijn schoonvader is 91 en is recentelijk gevallen, waarbij hij een scheurtje in zijn bekken opliep. In eerste instantie werd dat in het ziekenhuis niet opgemerkt op de foto. Maar na aanhoudende pijn volgde een tweede foto waarop het scheurtje wel zichtbaar werd en hij direct in een revalidatiecentrum werd geplaatst. Dit ging allemaal zo snel dat het revalidatiecentrum er niet op leek ingesteld en mijn schoonvader prompt werd vergeten tijdens de maaltijdrondes en fysiotherapiesessies.
Het ging van kwaad tot erger. Want ik noem even de organisaties waarmee wij allemaal te maken kregen in het traject om mijn schoonvader weer vertrouwd thuis te krijgen: de huisarts (als die bereikbaar is) of een steeds wisselende praktijkassistente(e), het ziekenhuis, het revalidatiecentrum, de thuiszorgorganisatie, het CIZ en de gemeente. Laat ik vooropstellen dat ik niemand persoonlijk aan- of afval, want iedereen doet z’n best. Maar wat is de communicatie verwarrend, wat zijn de trajecten stroperig en wat zijn de wachttijden aan de telefoon soms slopend lang. Als je daarna ook nog te horen krijgt dat je je vraag via een online formulier op een website moet indienen, dan kan je daar als oudere van ver voor het digitale tijdperk soms neerslachtig en wanhopig van worden.
Mijn schoonouders wonen in Rotterdam en blijkbaar leven daar veel paarse krokodillen. Ik denk (en hoop) dat het in een dorp als Voorschoten allemaal wat soepeler verloopt dan in zo'n grote stad. En gelukkig hebben mijn schoonouders fantastisch behulpzame (klein)kinderen en aangetrouwde familie, maar ik besef ook dat wanneer je er op die leeftijd alleen voor staat, oud worden echt geen pretje kan zijn. Dus mijn oproep: kijk eens om je heen of je zo'n situatie in je omgeving herkent en reik een helpende hand!
Rob van Hilten