Tandarts Reza Farsi bedwingt extreme marathon op Groenland
Een marathon lopen is een immense inspanning. Een marathon in het koude en onherbergzame Groenland lopen is bovenmenselijk. Maar het kan nog extremer. Reza Farsi uit Voorschoten liep op 25 oktober een hele marathon op de op één na grootste ijsvlakte ter wereld, om er een dag later nog een halve aan vast te plakken. Een ongekende prestatie.
door: Hans Douw
Reza Farsi werd 42 jaar geleden geboren in Iran. In 1987 kwam hij naar Nederland. Hij zat op de basisschool De Vos aan de Prinses Marijkelaan in Voorschoten, doorliep het Adelbert College en studeerde tandheelkunde aan de UvA in Amsterdam.
In 2009 opende hij een praktijk in Leidschendam, waarna hij zich in 2017 ook in Voorschoten aan de Multatulilaan vestigde. In 2023 werd hij ‘gegrepen’ door duursporten.
‘In het verleden heb ik wel aan sporten gedaan als basketball en fitness, maar dat was niet in clubverband of zo. In 2023 kreeg ik de behoefte om gezonder en fitter te worden. Ik ben toen heel breed begonnen met zwemmen, fietsen en lopen. Het had een positief effect op mijn gewicht en op mijn hartslag.
Het lopen bleek mij goed te liggen en vond ik ook nog leuk. Ik deed mee aan de marathons van Amsterdam, New York en Tokyo en aan de Frozen Lake marathon in Noorwegen.
Afgelopen juni deed ik mee aan de Ironman 70.3 Westfriesland. In Noorwegen hoorde ik over de marathon van Groenland. Dat leek mij wel wat. Het bleek dat daar de Polar Bear Challenge werd georganiseerd, waarbij je in een weekend anderhalve marathon moest lopen. Zo gezegd, zo gedaan.
Via Denemarken vlogen wij naar een piepklein plaatsje op Groenland. Daar bleken hooguit 400 mensen te wonen. De aankomsthal op de luchthaven was meteen het plaatselijke hotel, terwijl daar ook de enige supermarkt gevestigd was.
Bij een temperatuur van min veertien begon de marathon. Er was wind en sneeuw, terwijl wij over ijs en bevroren grond moesten lopen op een parcours dat op en neer ging over de heuvels.
Ik had dikke kleding aan en schoenen met spikes om overeind te blijven op de zware route. Het parcours was aangegeven met vlaggen. Op sommige stukken was dit niet nodig, omdat er maar één weg liep. Om de paar kilometer stond er een official die kon helpen in geval van calamiteiten. Afijn, na ruim vijf uur kwam ik over de finish. Ik was totaal kapot en aangeslagen door de ijskoude lucht die ik al die tijd had ingeademd.
In het hotel probeerde ik te rusten, maar door de adrenaline kwam ik niet in slaap. Na een korte nacht van maar een paar uur stond de volgende uitdaging alweer voor de deur. Nog een keer het ijs op voor een halve marathon!
Na heel vroeg om half vijf uur te zijn opgestaan, volgde eerst weer de busrit van anderhalf uur naar de start. De eerste kilometers van die halve waren heel erg zwaar. Ik moest alles op alles zetten om het vol te houden. Halverwege begon ik de spierpijn van de dag ervoor kwijt te raken. Uiteindelijk lukte het.
Ik wilde mijn fysieke en mentale grens verkennen, nou, dat is gelukt! En ik ga door! In 2026 ga ik mij focussen op mijn Ironmans, de 70.3 in Nice en een hele in Cascais. In 2027 wil ik de marathon over de Chinese Muur lopen!’