Stemmal en rateltikkers
Column Ingezonden“Bij de Tweede Kamerverkiezingen hadden we contact over uw wens om te stemmen met een stemmal. Wij vonden het erg vervelend dat u niet hebt kunnen stemmen zoals u dat wilde. Daarom beloofden we toen dat we bij de voorbereidingen voor de gemeenteraadverkiezingen het aanschaffen van een stemmal zouden overwegen. We gaan inderdaad een stemmal aanschaffen”, schreef Paul, senior communicatieadviseur en woordvoerder bij de gemeente mij begin januari.
Goed nieuws. Eindelijk zal ik in staat zijn net als ieder ander zelfstandig te stemmen. “Wat fijn dat we elkaar over het gebruik van de stemmal mogen spreken”, zei Paul mij op 22 januari tijdens een door hem en Charlotte, eveneens communicatieadviseur bij de gemeente geïnitieerde ontmoeting bij het Wapen.
Het doel van deze bijeenkomst van hen was om te vertellen wat het betekent te leven met een visuele beperking.
De onbekendheid met de stemmal maakte mij bewust van de noodzaak van ons, mensen met een beperking, om uit te leggen wat we nodig hebben en, als de gemeente er een rol in heeft, de gemeente van de nodige informatie te voorzien.
Zo ook bijvoorbeeld het nut van goed hoorbare rateltikkers. Die maken het voor mij mogelijk om veilig een straat met stoplichten over te steken.
Carolien, beleidsadviseur mobiliteit bij de gemeente Voorschoten, ging op 23 januari met mij op pad. Ik kan namelijk, vooral als het regent, de rateltikkers bij de Wijngaardenlaan niet goed meer horen. Er zijn daar zoveel prikkels. Telkens als ik daar oversteek, hoop ik op een beschermengeltje.
Carolien begreep mijn probleem toen ze samen met mij bij het stoplicht bij de Wijngaardenlaan stond.
Nu sommige bewoners nog die er vlak bij wonen en vinden dat de rateltikkers te hard staan. Ook u mag met mij bij de Wijngaardenlaan staan en proberen te ervaren hoe het is om heel weinig te zien en toch aan het verkeer deel te willen nemen.
Mij zelfstandig kunnen voortbewegen geeft mij een gevoel van onafhankelijkheid.
Marijke Osinga
Jurist en auteur