Yes, Minister!
Column IngezondenMensen denken vaak dat ik iets van politiek weet, omdat ik ooit heb geleerd hoe politieke systemen in elkaar zitten. Alsof je daarna automatisch weet hoe je een gemeente bestuurt. Helaas – of juist maar goed ook – werkt het zo niet.
Politicologie is daarmee geen opleiding tot raadslid. Ik leerde wél hoe besluitvorming werkt en waarom die zo vaak ingewikkeld is. Hoe goede ideeën kunnen stranden op regels en belangen. En hoe geld – of juist het gebrek eraan – altijd meespeelt. Een van mijn oud- docenten zei ooit tegen mij, half grappend maar bloedserieus: “Kijk ‘Yes, Minister’. Dan begrijp je hoe het werkt.”
‘Yes, Minister’ is een Britse comedyserie uit de jaren tachtig van de vorige eeuw, die nog steeds verrassend goed te volgen is. Je kunt ‘m terugvinden op YouTube – of, zoals ik, ouderwets op dvd. De serie volgt de politicus Jim Hacker-een minister die keer op keer botst met zijn onwrikbare, maar geestige topambtenaar Sir Humphrey Appleby.
Hacker wil iets betekenen: idealen omzetten in beleid. Maar hij is ook ietwat ijdel en een tikkeltje opportunistisch. Sir Humphrey wil vooral rust en alles hetzelfde houden – bij voorkeur zonder bemoeienis. Verandering is ver te zoeken. Tussen twee vuren in zit Bernard, de persoonlijk assistent van Hacker. Klem tussen loyaliteit en logica.
Een grappig detail: Hacker is minister op het ministerie van Administratieve Zaken, dat als doel heeft minder regels te maken. Met als resultaat – hoe kan het ook anders – méér regels.
De belangrijkste les van ‘Yes, Minister’: politiek is zelden zo logisch als we hopen, maar ook nooit zo hopeloos als we vrezen. Dat de huidige politieke werkelijkheid inmiddels soms voelt als satire, is een feit. Maar humor helpt wél. Niet om weg te kijken, maar om scherp te blijven.
En om als raadslid te doen waarvoor je bent aangenomen: het verschil maken.
Arnold Posthuma- Raadslid PvdA