Ik ben een vrouw
Het is niet makkelijk een vrouw te zijn in de medische wereld. Zo ben ik laatst bij een specialist weggestuurd met buikklachten. Je hoopt dan dat diegene aan jouw kant staat omdat ze zelf een vrouw is.
Niet dus. Ze kunnen niets vinden en dat is jammer voor je. Ze zeggen doodleuk: ,,Het hoort er nu eenmaal bij”. En bedankt! Je hebt een vrouwelijk lichaam en leer er maar mee leven. De arts vraagt nog wel: wat wil je ervoor? Maar de keuzes zijn toch beperkt. ,,Ik kan je de Pil voorschrijven”, zegt ze. De opmerking, neem die zelf, weet ik nog net te onderdrukken. Hormonale medicatie reageer ik niet goed op en ondertussen voeren de bestaande hormonen in mijn lijf oorlog.
Ik wens dat de medische wereld wat vrouwvriendelijker wordt. Iedereen weet dat het gebaseerd is op het mannenlichaam. Een vrouw zit nu eenmaal anders in elkaar. Dat wordt regelmatig herhaald in de media, maar ik zeg het nog een keer.
Omdat het niet makkelijk is hoop ik zo dat vrouwen eens aardiger worden tegen elkaar. Ik weet dat ik het ook niet altijd ben, maar veel dames kunnen wel erg elkaar erg onderuithalen.
Er was een flinke discussie over het plaatsen van een spiraaltje. Bij veel mensen ging de vlag uit toen er werd gepubliceerd dat dit onder verdoving kan. Het wordt door iedere individu anders ervaren. Er bestaat een groep die geen of weinig pijn heeft. Gefeliciteerd met dit geluk. Is het dan nodig om andere mensen met veel pijn als aanstellers neer te zetten? En nu ik toch bezig ben. De keuze of iemand wel of geen kinderen wil is ook persoonlijk, maar dat wil niet iedereen begrijpen. Niemand die wakker van ligt van het feit dat ik geen kinderen wil. Maar vreemden vinden het raar wanneer ik dat zeg.
Wij vrouwen horen elkaar toch te steunen? We krijgen minder salaris. Dragen en baren kinderen, behalve ik. En dan straks nog die fijne overgang, wat zorgt voor pijn, opvliegers en stemmingswisselingen. Men kijkt je aan alsof je gek bent. En dan wordt er van ons verwacht dat we sterk blijven.
Martine van Deventer