Leeuwen en beren
In de voorjaarsvakantie was ik in de Alpen. Vrouw en dochters gingen skiën. Ik niet. Nadat ik ooit per ongeluk een steile ijzige piste nam en beneden in de geelrode netten belandde, heb ik de latten voorgoed achter me gelaten. Nooit meer in het gedrang bij de poortjes voor gondels en liften. Heerlijk! Het liefst mijd ik mensenmassa’s, behalve in de kerk…
Ik beoefen de bergwandelsport. Tot op zekere hoogte deze keer, want er was zoveel sneeuw gevallen dat paden boven de duizend meter veelal onbegaanbaar waren. Desalniettemin maakte ik urenlange tochten en genoot ik van ruimte en rust, serene stilte, besneeuwde velden en bossen, schitterende vergezichten! In de verte zag ik soms de skiërs als mieren bergafwaarts gaan.
Maar wat is eigenlijk gevaarlijker: samen skiën op geprepareerde pistes of eenzaam wandelen in de wilde natuur? Want toen ik na een lange tocht nog even omkeek, zag ik op een boom een bord met de volgende waarschuwing: ‘ACHTUNG! In diesem Gebiet sorgen Großraubtiere wie Wolf und Bär für beunruhigtes Weidevieh und Gefahr für Wanderer!’.
Als ik dit op de heenweg had gezien, was ik dan überhaupt wel verder gelopen? Want deze herder is niet zo heldhaftig als herdersjongen David die, volgens de bijbelschrijver, leeuwen en beren bij de keel greep en overmeesterde.
Gelukkig heb ik geen wolven en beren, laat staan leeuwen, op mijn weg gezien. Zo werd mijn wandeltocht een mooie levensles: je kan maar beter niet alles van tevoren weten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, maar de werkelijkheid valt meestal mee. Dit inzicht helpt om je levenspad wat onbevangener te bewandelen.
Zeker: de werkelijkheid kan ook tegenvallen, als het kwade lot, ongeluk of pech je treft. Maar als pastor zie ik vaak dat mensen zelfs daarin nog een begaanbaar paadje vinden naar hoge toppen met mooie vergezichten.
Hans Meijer, predikant Dorpskerk