De lente
De lente laat zich weer voorzichtig zien. De zon klimt elke dag een beetje hoger aan de hemel en de natuur komt langzaam uit de winterslaap. In het hospice merk je dat meteen. Het licht verandert.
Een vrijwilliger tilt de tuinkussens naar buiten en klopt ze even uit. Een paar bloesemblaadjes dwarrelen van de boom naast het terras. Hij legt de kussens één voor één op de stoelen in de tuin. Even later schuift hij een stoel een stukje naar voren. “Precies zo”, zegt een gast zacht. “Nu zit ik net in de zon.”
In iedere kamer is op een ander moment van de dag de zon te vinden. In de ene kamer valt het ochtendlicht voorzichtig over het voeteneind van het bed. In een andere kamer glijdt later op de dag een brede strook zon over de vloer.
De tuin komt weer tot leven. De eerste bloemen laten zich zien. Ergens zoemt een vroege hommel. De deur naar het terras staat vaker open en af en toe waait er een zachte voorjaarslucht naar binnen. Het nieuwe leven in de natuur valt hier vaak extra op. Voor onze gasten kan dat iets bijzonders toevoegen in deze fase van hun leven.
In de middag zit een gast met haar bezoek onder een van de overkappingen. Op tafel staan kopjes thee en een schaal koekjes. Ze zeggen even niets en kijken naar de bomen die langzaam weer groen worden. Af en toe sluiten ze hun ogen in het warme licht.
De lente brengt iets bijzonders met zich mee. Rust en energie tegelijk
De lente brengt iets bijzonders met zich mee. Rust en energie tegelijk. Ook een zekere tederheid. Alsof de wereld na de winter voorzichtig opnieuw begint. Hier voelen we dat misschien nog iets sterker. Dat het leven altijd in beweging blijft.
Soms zit die hoop in iets heel kleins: een stoel die naar de zon wordt gedraaid, een tuin waar weer mensen zitten. Iemand zet een raam op een kier. Van buiten klinkt vogelgezang.
En terwijl de zon langzaam door de kamers schuift, herinnert de lente ons elke dag opnieuw aan iets eenvoudigs en troostends: na elke winter komt altijd weer licht.
Patricia Vogel, vrijwilliger