Tonny Weterings (88) wint dressuurwedstrijd
Tonny Weterings uit Voorschoten is een bijzonder mens. Op 88-jarige leeftijd won zij onlangs een dressuurwedstrijd in Emmeloord. Daarnaast is zij nog volop bezig met wetenschappelijk onderzoek. Binnenkort komt haar nieuwe boek uit. Dat gaat over justitiële pleegzorg. In Nederland is zij als pedagoge één van de topdeskundigen op dit gebied. In haar knusse woning in Noord Hofland vertelt zij enthousiast over haar passies.
door: Hans Douw
‘Ik ben geboren in Hoorn, waar ik ook naar de middelbare school ging. Vervolgens ben ik pedagogiek gaan studeren in Utrecht. In 1977 ben ik aan die universiteit gepromoveerd. Toen ik jong was mocht ik nog niet paardrijden van mijn ouders, waarschijnlijk omdat het toen te duur was. Toen ik eenmaal studeerde in Utrecht, ben ik gaan paardrijden.
Ik was begin twintig en voelde mij meteen zo blij! Ik heb altijd aan dressuur gedaan, heb niet gesprongen bijvoorbeeld. Die keuze had onder andere te maken met het feit dat ik vanaf mijn geboorte maar zicht heb in één oog. Ik kan wel stappen met mijn paard, maar niet draven of galopperen.
Ik heb altijd een bijzondere relatie gehad met mijn paarden. Ze luisteren heel goed naar mij. Ik heb in Arnhem en Utrecht gewerkt, alvorens ik universitair docent en onderzoeker werd in Leiden. Zo’n 42 jaar geleden ben ik in Voorschoten komen wonen. Al die jaren heb ik eigen paarden gehad. In Voorschoten had ik les van Debby, die met Ton een manege had op de Leidseweg. Zeven jaar geleden zijn zij verhuisd naar Emmeloord.
Iedere week naar Emmeloord om paard te rijden en les te krijgen
Ik heb zo’n klik met Debby, dat ik nog steeds iedere week met de trein naar Emmeloord reis, om daar op mijn eigen paard te rijden en les te krijgen. Dat is drie uur heen en drie uur terug. Ik ga dan twee dagen en overnacht dan ter plaatse. Wat ik van Debby leer, is om zo te rijden dat het zowel voor het paard als voor mij fijn is. Daarnaast leer ik hoe je de regie over het paard kunt houden. Ik vind het nog steeds heerlijk om te doen en heb die lange reis er graag voor over. Ik deel mijn paard ‘Luz’ met de manege. De verzorging van het paard wordt helemaal door de mensen daar gedaan.
Op 21 februari van dit jaar deed ik mee aan een wedstrijd in Emmeloord. Er deden ruim 40 deelnemers mee, die verdeeld waren over vier categorieën. Ik werd eerste in mijn groep, maar had bovendien het hoogste puntenaantal van iedereen. Volgens de jury was ik de enige amazone die netjes alle hoeken reed. Dat vond ik wel heel erg grappig.
Toen ik geboren werd woog ik maar 1.100 gram. Mijn tweelingzusje overleed, maar ik redde het. Ik rook niet en kook altijd zelf. Ik voel mij nog heel gezond. Tot voor kort kwam ik een paar keer per jaar in Albanië, om daar paard te rijden door de bergen. Binnenkort krijg ik een nieuwe knie, waardoor ik even een stapje terug zal moeten doen. Waarschijnlijk ben ik daar een half jaar zoet mee.
Ik ben zeker van plan om daarna de draad weer op te pakken. Ik ga wel stoppen met wetenschappelijk onderzoek, maar blijf actief als adviseur op het gebied van de justitiële pleegzorg. Ik heb er allemaal nog zoveel plezier in!’