Wat drinkt u in de pauze?
Hoge ambtenaren van Financiën zijn druk. Niet met het versimpelen van het belastingstelsel — laten we niet naïef zijn — maar die willen de kind-vrijstelling voor de schenkbelasting beperken. En ik hoor u denken: “Had iemand ons dáár niet laatst al voor gewaarschuwd?” Inderdaad. De schrijver van deze column (oktober) wapperde al eerder met het rode vlaggetje: de schenkbelasting wordt minder aantrekkelijk, Wacht dus niet tot na Prinsjesdag. Maar goed. Laten we het eens hebben over “écht” leed.
Want terwijl de wereld in brand staat — oorlog hier, escalatie daar, geopolitieke spanningen overal — hebben wij in Nederland een ander front waar dapper gestreden wordt: de BTW op pauzedrankjes in het theater.
Ja, u leest het goed. Terwijl er vliegtuigen bommen laten vallen, een prachtig volk wordt onderdrukt, buigt de Hoge Raad over het tarief op een lauwe Chardonnay in een plastic glas tijdens een toneelpauze. Onlangs bevestigde de Hoge Raad nog eens vrolijk dat dit voor mij edele drankje, genuttigd in de vijf minuten waarin je probeert de plot van de eerste akte te begrijpen, gewoon onder het (hoge) 21% btw‑tarief valt. “Het” theater vond dat het onderdeel uitmaakte van de voorstelling waarvoor het lage BTW tarief geldt. Het pauzedrankje is dus officieel géén culturele prestatie alhoewel er momenten zijn dat ik het juist een begin van de 2e akte vind. Natuurlijk is het weer een harde klap voor de culturele sector. Naast het verleiden van bezoekers tot een cultureel bezoek moeten ze ook nog uitleggen waarom een glaasje fris ineens als een zwaardere fiscale last voelt.
Maar laten we het in perspectief zien: zolang het pauzedrankje maar dezelfde behandeling krijgt als andere luxeproducten — parfum, sieraden, en blijkbaar ook de emotionele verwerking van de tweede akte — is er weinig reden tot paniek. Het is immers klein leed. Mini‑leed. Het soort leed waar wij Nederlanders juist in uitblinken: mopperen met een glimlach.
En misschien is dat precies waarom we zulke discussies zo koesteren. In een wereld waarin groot internationaal drama de boventoon voert, biedt onze fiscale muggenzifterij een prettig houvast. Of we een oorlogsschip zonder kanon richting Midden Oosten sturen is een thema voor de regering, maar voor een btw‑tarief op een pauzedrankje gaan we tot het gaatje. Proost met 21% btw uiteraard.
Ik wens u een leedvrije maand toe,
Mr Fred Snelderwaard (fsnelderwaard@accountantskoeleman.nl)