Herinnering aan Jopie (Johanna) Limburg
Wie kent Jopie Limburg nog? Ze was een begaafd schilderes van aquarellen en olieverfschilderijen, vooral van witte rozen en rododendrons. Velen van u hebben vast wel een werk van haar in huis.
door: Jane Koopstra
Jopie Limburg werd in 1905 in Amsterdam geboren; het gezin verhuisde in 1917 naar Den Haag en na wat omzwervingen in Voorburg en Rijswijk vestigde ze zich in 1962 met haar man Gerardus Müller in Voorschoten. Na jaren vioolles en balletles besloot ze op haar 47ste een opleiding te volgen aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst, die ze in 1957 voltooide.
Tijdens haar studie volgde ze extra lessen aan de Sommerakademie in Salzburg en nam les bij Oskar Kokoschka, die op zijn beurt weer een leerling was geweest van Gustav Klimt. Ook in de 60’er jaren volgde ze extra lessen model-en portrettekenen aan de Haagse Academie, samen met Sierk Schröder en Paul Citroen.
Al voor haar komst naar Voorschoten had ze haar werk geëxposeerd op toonaangevende tentoonstellingen in veel Nederlandse steden, zelfs in de Belgische jumelagegemeente Schoten en in Monte Carlo waar een zwager woonde. Menig gemeente heeft werk van haar aangekocht: Amstelveen, Maassluis, Breda, Voorschoten en zelfs het Rijk Toen ze in 1967 lid werd van de in dat jaar opgerichte Voorschotense Kunstkring, exposeerde ze ook in Voorschoten samen met andere leden van de VKK, zoals bijvoorbeeld H.H. Kamerlingh Onnes, Paul Citroen, Sierk Schröder en ook Bertus de Korte en Fanny Mazure.
Het Ambachtshuis was nogal vochtig in die tijd en toen Willem Schrofer overleed in 1968 exposeerde ze regelmatig op de weekendtentoonstellingen van Hannie Schrofer – Bal in diens atelier aan Molenlaan 3. Die tentoonstellingen trokken veel publiek mede dankzij lovende recensies in Het Vaderland. Na de dood van Gerardus in 1972 ging ze lesgeven. Met hem had ze veel gereisd en nu vond ze in Hannie Schofer een nieuwe reisgenoot.
Ze was begaafd en werd wel vergeleken met Kees Verwey, met Floris Verster, met Voerman en Cezanne. Ze stelde hoge eisen aan zichzelf, ook aan anderen. Zo gebruikte ze uitsluitend bloemen uit haar eigen tuin, ze vond dat de gekweekte “karakter” misten. De drang om mooie dingen te maken kwam vanuit een diepe spiritualiteit, zo werden haar kleurenkeuzes ingegeven door de antroposofie. Dat ze zelf ook “karakter” had blijkt wel uit haar plakboek, dat ik van vriendin/vertrouweling van Jopie, Milly Reinierse, in 2009 ter inzage kreeg en dat ze sinds 1957 bijhield. Alle aankondigingen van exposities, verkochte werken, recensies plakte ze erin. Als een recensent een kritische noot plaatste, schreef ze erbij dat hij er kennelijk geen verstand van had!
In 1983 organiseerde de gemeente Voorschoten een grote overzichtstentoonstelling op de zolders van het Ambachts- en Baljuwhuis. Eind jaren ’80 kreeg Jopie leukemie en gaf nog sporadisch les. In 1991 brak ze haar heup en overleed kort daarna. Onder auspiciën van notaris Boom organiseerde een groep van vriendinnen/vertrouwelingen in 1992 een jubileumtentoonstelling op de zolder van het Ambachtshuis, waar al haar werk te koop werd aangeboden en veel zo niet alles werd verkocht. De gemeente kreeg als tegemoetkoming in de kosten een portret van haar geschilderd door Willem Schrofer, de opbrengt van 38.000 gulden ging naar goede doelen.
Bron: uitgebreid artikel in Nieuwsbrief maart 2009, Jane Koopstra