Stel je voor een droom tegen de stilte

Soms is het niet de actualiteit die het hardste schreeuwt, maar een oud lied dat zacht blijft zingen. Een lied dat zich vastzet in je hart en daar blijft fluisteren juist wanneer de wereld lawaai maakt.

Het is een droom op muziek, gezongen door Siavash Ghomeyshi een lied over vrede, gelijkheid en menselijkheid. Dingen die zo vanzelfsprekend zouden moeten zijn, en toch zo ver weg lijken.

De wereld waar dit lied over zingt, is geen wereld die we elke dag op het nieuws zien. Zeker niet nu. Niet terwijl mijn geboorteland opnieuw wordt overspoeld door angst, geweld en onderdrukking. Jongeren verdwijnen. Vrouwen worden het zwijgen opgelegd. Families worden gebroken door raketten en regels. En toch juist in die duisternis blijft dit lied een herinnering aan wat ooit mogelijk was. Of wat nog steeds mogelijk zou kunnen zijn.

Stel je voor, al is het vaag,
Een wereld zonder pijn of vraag
Waar elke mens in rust mag zijn,
Zonder macht, of geld, of schijn.

Is dat naïef? Misschien. Maar wat is er naïever: hopen op iets goeds, of geloven dat deze pijn normaal is?

Stel je voor: geen wapen meer,
Geen soldaat, geen strijd, geen sfeer
Van angst en bommen in de lucht,
Maar enkel vrede, als een zucht.

Als Iraanse in vrijheid voel ik niet alleen dankbaarheid, maar ook verantwoordelijkheid. Want het onrecht stopt niet bij de grens. Mijn stem reikt misschien niet ver, maar als ik zwijg, wie blijft er dan over om te dromen?

Geen kind dat op een mijn meer stapt,
Geen hoop die door de dood wordt gekapt.
Geen traan op aarde, geen verdriet,
Een wereld waar geen onrecht schiet.

We zijn zo gewend geraakt aan beelden van oorlog, dat we haast vergeten zijn dat het anders kan. Maar dit lied herinnert me eraan: het begint met een voorstelling. Met verbeelding.

Geen haat meer, geen geweld in straat,
Geen leider die zijn volk verraadt.
Geen cel, geen muur, geen tralie dicht,
De zon valt op elk even licht.

Zelfs de natuur wordt in deze droom niet vergeten. Want als de wereld rechtvaardig is, dan is zij het ook voor dieren, oceanen, lucht.

Een wereld vol met kus en bloem,
Met vrije lucht, met zachte zoem.
Geen walvis die zichzelf nog laat,
Verdrinken in de mensenhaat.

In sommige regimes is zelfs dromen verboden. Maar wat als we blijven dromen, juist daarom?

Stel je voor dat zelfs een droom,
Een zonde is, verboden stroom.
Maar toch zie jij het, diep en klaar:
Een wereld vol, rechtvaardig, waar.

Deze droom is geen vluchten in fantasie. Het is weigeren om de wereld over te laten aan wie haar breekt.

Geen grens meer wij zijn allemaal één,
Geen land, geen vlag, geen “mijn” of “heen”.
Een korrel tarwe voor elk hart,
Gelijkheid als het ware start.

En stel je voor, heel simpel, puur
Dat jij die droom maakt: jij, natuur.

Ik geloof dat we het ons wél mogen voorstellen. Meer nog: dat we het móeten. Want als niemand het meer doet, blijft alleen de stilte over. En in stilte groeit niets.

Dus ik stel het me voor. Elke dag opnieuw.

En jij?

Durf jij het je nog voor te stellen?

Raheleh Tajic