Wij noemen het geen oorlog

Mensen noemen het oorlog. Ze zien kaarten, analyses, breaking news.

Ze spreken over escalatie, over geopolitieke spanningen, over wie er wint en wie er verliest. Maar voor veel Iraniërs voelt dat woord vreemd.

Want oorlog dat is iets dat begint. Iets dat je kunt aanwijzen in de tijd.

Een moment waarop alles verandert. En wat wij kennen, heeft geen duidelijk begin meer.

Voor ons is de echte oorlog niet iets van de laatste weken of maanden. Het is geen conflict dat plotseling is ontstaan. Het is een manier van leven geworden. De echte oorlog is leven onder een regime dat al decennialang bepaalt wat je mag denken, wat je mag zeggen, wie je mag zijn.

Het zit niet alleen in grote gebeurtenissen. Niet alleen in wat de wereld haalt. Het zit in de kleine dingen. In de woorden die je niet uitspreekt. In de blik die je snel afwendt. In het constant inschatten wat wel en niet veilig is. Het zit in hoe je leert jezelf aan te passen, hoe je jezelf kleiner maakt om te kunnen blijven bestaan.

Dat is geen oorlog met bommen en frontlinies. Maar het is wel een voortdurende staat van spanning. Een druk die nooit helemaal wegvalt.

 En misschien is dat waarom het perspectief anders voelt.

 Veel mensen zijn niet bang voor deze oorlog. Niet op de manier waarop de wereld dat verwacht.

De angst die dieper zit, is een andere. De angst dat alles blijft zoals het is. Dat het regime blijft. Dat mensen gedwongen zijn om verder te leven binnen dezelfde grenzen, dezelfde stilte, dezelfde onzichtbare druk. Want dát is de realiteit waar velen al zo lang in leven. Niet omdat mensen verlangen naar geweld. Maar omdat ze weten hoe het voelt als er niets verandert. En soms voelt stilstand zwaarder dan onzekerheid.

Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die die realiteit niet van binnenuit kent.

Van een afstand lijkt alles duidelijk. Er zijn daders en slachtoffers. Er zijn goede en foute keuzes. Maar van binnenuit is het veel minder eenvoudig. Daar bestaan tegenstrijdige gevoelens naast elkaar. Het zien dat je land kapot gaat is pijnlijk. Maar wat nog pijnlijker is, is zien hoe mensen die voor vrijheid vechten jarenlang worden gemarteld, verdwijnen, of eindigen aan een galg. Dat is de realiteit die velen met zich meedragen. Niet als nieuwsbericht. Maar als herinnering. Als naam. Als gezicht dat je niet meer vergeet.

En toch in diezelfde werkelijkheid bestaat ook iets anders. Iets dat voorzichtig opkomt, bijna ongemakkelijk, bijna onuitspreekbaar. De mogelijkheid dat dit niet voor altijd zo blijft.

Dat er ergens een breuk komt in wat altijd vast leek te zitten. En misschien is dat waarom

sommigen het anders benoemen. Niet omdat het geen pijn doet. Maar omdat het contrasteert met een werkelijkheid die al veel te lang zwaar is. Wij noemen het geen oorlog.

Niet omdat het geen geweld bevat. Maar omdat het voor ons niet het begin is van iets nieuws.

Het is een moment waarin iets dat al jaren duurt zichtbaar wordt.

En misschien heel voorzichtig, bijna fluisterend ook een moment waarin het zou kunnen eindigen.

Raheleh Tajic
Homeopathie praktijk
Multatulilaan 2B,
2251 ZM Voorschoten