Het hoogste woord
Column IngezondenHet sterk oprukkende populisme is geen verrassing te noemen. Inmiddels leven we in een tijd, waar de maatschappij veranderd is in één groot publiekelijk forum, met zoveel tegenstrijdigheden en paradoxen dat het hoogste woord uiteindelijk overwint.
De ene duider kan om 19u bij NOS verkondigen dat Poetin over een week of 3 aan de grens met Nederland staat, terwijl een duider twee uur later bij SBS kan vertellen dat daar niks van klopt. Wie moet je dan geloven? Vaak zal dat diegene zijn die zijn verhaal het beste kan overbrengen. Die de taal op zo’n manier in kan zetten dat het mensen kan overtuigen.
En dat is nou precies wat het populisme zo groot maakt; in een tijd van twijfel zijn de populisten degenen die de taal het beste inzetten om mensen te overtuigen. Sterker nog, populisten lijken taal te laten prevaleren boven de inhoud. En geef ze eens ongelijk; het hoogste woord is aan het zegevieren.
Het verweer van tegenstander is uiterst zwak gebleken. Veel verder dan een opgezette nek en dooddoeners als “hou elkaar allemaal vast” komen ze niet. In de Verenigde Staten probeerden de democraten vuur met vuur te bestrijden door een anti-Trump campagne te voeren.
Niet gelukt; logisch. Logisch omdat de grenzen van de redelijkheid door populisten worden opgezocht en soms expres worden overschreden, terwijl tegenstanders strategisch zoveel mogelijk redelijk en inhoudelijk willen blijven. Het is alsof Kamala Harris een lucifer naar Trump gooit, om vervolgens omver te worden geblazen met een vlammenwerper.
Nee, meegaan in het spelletje van je tegenstander is zelfmoord; er zal een andere strategie bedacht moeten worden. Een strategie die antwoord moet bieden op de overmacht van het populisme. Ik ben benieuwd. Ik verheug me erop.
Taal is macht. C’est Ça.
Stan Perel
