Nemen en geven
Column IngezondenMet één grote stap werd mijn tot voor kort bescheiden CO2-footprint tijdens de vakantie weggevaagd. We vlogen naar Indonesië.In Jakarta, de grootste stad van de wereld, daar maken ze zich trouwens niet druk over de smogoverlast, gezien de duizenden rokende brommers die behendig door het drukke autoverkeer manoeuvreren.
Op veel plekken is de ‘gordel van smaragd’ evenwel nog prachtig groen. De uitbundig groeiende tropische bomen en planten hebben in elk geval voldoende CO2 om te zetten… Maar als je de uitgestrekte monocultuur van palmolieplantages op Sumatra ziet, maak je je ook zorgen. Het leefgebied van onder meer tijger en orang-oetan wordt ernstig bedreigd. Allemaal ten behoeve van onze margarine, zeep en shampoo. Zo word je je in Indonesië des te meer bewust van het belang van wereldwijde natuurbescherming.
Tegelijk verwonder je je over de veerkracht van de natuur. ‘Natuur’ is trouwens niet eenduidig. Enerzijds is ze wonderschoon, anderzijds is ze ook wreed. Denk aan een slangen- of muggenbeet met kwalijke gevolgen. Of aan een aardbeving. We waren nog niet thuis of hoorden van aardbevingen op Flores en Sumatra. Of denk aan vulkaanuitbarstingen. ’s Werelds gevaarlijkste vulkanen staan in Indonesië en worden angstvallig in de gaten gehouden. Maar juist de uitbarstingen in het verleden maakten de grond uitermate vruchtbaar, waardoor de rijstterrassen er nu zo florissant bijliggen. ‘Natuur’ is dus dubbel. Ze neemt en geeft.
Ook wijzelf zijn ‘natuur’. Ook wij nemen en geven. Dat schept verantwoordelijkheid. Laten we ons blijven verwonderen over het Geheim van leven en dood, van goed en kwaad, dit spel van geven en nemen. Noem het yin en yang, al-sharr en al-khayr of kruis en opstanding. Hoe dan ook, het is aan ons om dit wonderlijke leven op aarde evenwichtig te bewaren in respectvolle omgang met elkaar en de natuur.
Een volgende vakantie maar niet vliegen…
Hans Meijer
predikant Dorpskerk
