De gaande en komende directeur bij Het Kompas

47 jaar was Ria de Graaf werkzaam in het onderwijs maar nu gaat ze met pensioen. Voor de zomervakantie was er al een groot afscheid met een fantastisch concert van alle kinderen in het Groot Zelfgemaakt Schoolpleinorkest en een gezellige receptie. Maar helemaal weg is ze nog niet. ‘Ik blijf tot 14 oktober om mijn opvolger Ida Zwaan in te werken en doe ondersteunende werkzaamheden voor de PCSV.’ Een gesprek tussen de gaande en komende directeur van basisschool Het Kompas. 

Er zijn veel overeenkomsten. Beiden houden van aanpakken, zijn jong begonnen en dol op het onderwijs. Maar er zijn ook verschillen. Waar Ria al haar hele leven in het vak zit, maakte Ida pas een paar jaar geleden de overstap. ‘In 1976 was er een overschot aan leraren’, vertelt Ria. ‘Na honderd sollicitatiebrieven kreeg ik eindelijk een baan in Stadskanaal. Later werd ik leerkracht in Hasselt, was daar ook adjunct, Intern Begeleider en ICT’er. In 1999 kwam ik naar het westen en ging ik werken op Het Kompas. Eerst als leerkracht maar al snel werd ik ook IB’er en trad toe tot het managementteam. In 2007 mocht ik Hans Verweij opvolgen als directeur. Toen was al duidelijk dat we samen met de Vink een nieuw gebouw zouden krijgen, dat betekende dat wij verhuisden naar een tijdelijke locatie. Het was druk ja maar ook heel leuk en bijzonder want we mochten de nieuwe school zelf inrichten.’

Ida werkte 40 jaar in de zorg. ‘Ik begon op mijn 17e als verpleegkundige, later in een managementfunctie, geweldige tijd gehad maar de ziekenhuiswereld veranderde, het werd steeds meer politiek en dat is niks voor mij. Tijdens een reorganisatie mocht ik weg maar stil zitten is niks voor mij. Ik ben op een school gaan werken als remedial teacher en vond het geweldig.’ Ida is een zogenaamde zij-instromer. ‘Welkom in het onderwijs maar niet makkelijk. Ik deed alle opleidingen, inclusief die van directeur en werd adjunct op de school. Toen ik de vacature voor Het Kompas zag, heb ik gesolliciteerd en werd aangenomen tot mijn geluk want wat een prachtige school is dit, schitterend pand, geweldig team en leuke kinderen!’

Tja, die kinderen. Zijn die veranderd in al die jaren? ‘Absoluut niet’, zegt Ria. ‘Ze zijn nog steeds enthousiast, spontaan en willen leren. Dat merkten we tijdens de lockdowns. Wij misten hen maar zij misten ons ook. Op een ochtend kwam ik naar school en op het plein stond met krijt: ‘we missen je Juf Gerda!’ Hoe leuk is dat. Verder is er natuurlijk wel veel veranderd. Neem alleen al de digitalisering. Voor ons leerkrachten was dat best wennen. Geen krijtbord meer maar een digitaal bord, minder schriften en een laptop. En wat doe je als de verbinding wegvalt? De coronatijd was een extra uitdaging, dat heeft alles een boost gegeven en tegenwoordig zijn eigenlijk op alles wel voorbereid!’

Voor Juf Ida was het spannend begin deze maand. ‘Je komt toch als nieuweling binnen. Ik kreeg als tip om direct alle klassen langs te gaan en dat hielp enorm, ik was zichtbaar.’ Haar voorganger heeft nog een tip: ‘Ik vond het belangrijk om alle kinderen bij naam te kennen. Het is ontzettend leuk om te zien hoe ze in die acht jaren groot worden en zich ontwikkelen.’

Het afscheid is dus al geweest. Een lach en een traan? ‘Oh zeker’, zegt Ria. ‘Maar ik neem mappen vol met mooie herinneringen mee. Een jongetje uit groep 6 schreef me ‘als ik jou zie, word ik altijd vrolijk’. Hoe mooi is dat!’ En wat gaat ze nu doen? ‘Wij gaan eerst verhuizen naar Apeldoorn. Daar ga ik me oriënteren op vrijwilligerswerk, er is genoeg te doen. Een aantal lokale basisscholen staat bijna in onze nieuwe tuin, wellicht hebben ze daar hulp nodig’, knipoogt Ria.