De Knip door de eeuwen heen

De Knip staat al genoemd op een kaart van Rijnland uit 1615. Het was een scheepmakerij annex herberg. Het stond aan de doorgaande weg naar Stompwijk, slechts onderbroken door de Vliet. Maar geen nood, ter plekke was een versmalling, een zogenaamde Knijpe, en doorwaadbaar, zoals op veel plaatsen in Voorschoten. Veel boeren hadden land aan de overkant en joegen vee en paarden door de lage wedden. Bovendien gingen de Stompwijkers ter kerke in Voorschoten. Volgens Jan Sloof is er in 1448 vergunning afgegeven om ter plekke een kwakelbrug te bouwen, een hoog houten bruggetje voor voet(kerk)gangers. Het is niet ondenkbaar dat de scheepmakerij/herberg er toen al was.

door: Jane Koopstra

De Kniplaan heette toen overigens Ganghwech en over de Vliet was het Hofflaen (nu ook Kniplaan). Lange tijd is de Kniplaan eigendom geweest van Stompwijk en werd deze verhuurd aan aanwonenden, die verplicht waren de weg te onderhouden.

Het was overigens niet ongebruikelijk dat er herbergen en café’s verrezen bij plaatsen waar er om de een of andere reden moest worden gewacht (op laag water, op het beurtschip, op de tram, bij de molen tot het graan was gemalen).

Tussen 1636 en 1638 werden de wedden geslecht voor de voltooiing van de trekweg. De kwakelbrug is nog lange tijd in gebruik gebleven. Maar met de komst van de veerpont in 1866 was deze niet meer nodig. 

De herberg/scheepmakerij kreeg in 1881 een horecavergunning, de eerste afgegeven door de Gemeente Veur. Het werd café met veerpont en uitspanning. De combinatie met uitspanning zag je veel in Voorschoten: behalve de Knip, ook bij de Groote Vink, Van der Valk , Overbosch .

Dagjesmensen uit Den Haag kwamen met de Blauwe Tram, stapten uit bij Halte de Knip en maakten er een gezellig dagje van; je kon er ook een roeibootje huren. Piet van der Zijden – “Piet van de Knip” – heeft de pont 60 jaar bediend tot deze in 1966 werd opgeheven.

Er zijn vele eigenaren geweest. Hein van der Meulen tussen 1913 en 1921. Zijn schoonzus trouwde met Harry van Velsen, die tot 1965 eigenaar/exploitant is geweest. Diens dochter Martha trouwde met Piet Van Grundeken (broer van de slager), die er vanaf 1965 een restaurant van maakte. Er werd een woonhuis en zaal bijgebouwd. De tijden waren veranderd. Tot dan kon je leven van een combinatie van activiteiten: boerderij, scheepmakerij, café, veerpont. De Blauwe Tram verdween, na de oorlog was er een economische opleving, forensen vestigden zich in Voorschoten.

Als mevrouw van Grundeken op leeftijd komt verhuurt ze het restaurant aan Huib van Mierlo, die het tenslotte koopt. In 1996 komt de huidige eigenaar, Marcel van Teijlingen, in dienst en hij ontwikkelt daar de verfijnde keuken, die nog steeds hoog in het vaandel staat van de Knip. Al 12 jaar hebben ze de onderscheiding Bib Gourmand voor hun lunch- en dinermenu. 

In 2006 nemen Marcel en Irene de Knip over. Het is er goed verpozen, de vele bootjes en jachten op de Vliet zorgen steeds weer voor vermaak. De Knip heeft nog steeds het veerrecht. De veerstoep ligt er nog, door de gemeente als belangrijk erfgoed gekwalificeerd. Mocht de brug uitvallen, dan kan de pont opnieuw dienstdoen.

Bron: gesprek met Marcel en Irene van Teijlingen, Straatnamen in Voorschoten, Jan Sloof.

Foto’s:  bezit Marcel van Teijlingen