Sinterklaasintochten van toen

Al decennialang komt de Goedheiligman naar Voorschoten. En dit jaar is geen uitzondering, op zaterdag 22 november is het weer feest in het dorp. Maar hoe ging dat er vroeger aan toe? Cees Saarloos, voormalig eigenaar van Mickle, schreef er een boekje over. De komende weken publiceert de krant de verhalen op deze site. 

De afbeeldingen teksten geven een sfeerimpressie van die tijd. Maar er is wel wat veranderd. In zijn voorwoord schrijft Saarloos: “We zijn ons ervan bewust Zwarte Piet tegenwoordig op veel plaatsen anders wordt vormgegeven. In dit boekje hebben we ervoor gekozen de situatie van toen zo authentiek mogelijk vast te leggen, als herinnering aan hoe het destijds werd beleefd.” Aan de hand van de avonturen van Tommy de hond, geeft het boekje een inkijkje in de centrumondernemers van toen. 

De intocht begint
De lucht boven Voorschoten was fris en grijs, precies zoals een novemberdag hoort te zijn. Toch leek niemand zich daar druk om te maken, want de Schoolstraat stond vol met kinderen, ouders en grootouders die reikhalzend uitkeken naar de komst van Sinterklaas. Rijen vlaggetjes wapperden in de wind, papieren mijters prijkten op kinderhoofden en hier en daar werd een liedje ingezet dat door de hele straat dwarrelde.

Midden tussen al die drukte rende een zwart-wit hondje met een vrolijk kwispelende staart: Tommy. Hij dook achter elk weggegooid pepernootje aan, blafte vrolijk naar bekenden en leek de onofficiële mascotte van de intocht te zijn. Iedereen in het dorp kende hem; niemand wist precies van wie hij was, maar hij hoorde er gewoon bij.

Plotseling luidden de klokken van de Dorpskerk, luid en vrolijk. Een golf van opwinding trok door de Schoolstraat. “Daar komen ze!” gilde een meisje, en meteen richtte iedereen zijn blik op de bocht van de straat. Trommels roffelden, fluiten klonken, en daar verschenen de eerste Pieten, springend en zwaaiend. Handenvol pepernoten vlogen door de lucht. Kinderen doken naar voren om zoveel mogelijk te vangen, terwijl ouders lachend toekeken.

Tommy sprong kwispelend tussen hen door, hapte een kruidnoot op en holde weer vooruit, alsof hij precies wist wat komen ging. Maar toen stopte hij plotseling. Zijn oren spitsten zich, zijn ogen keken strak naar een schaduw verderop. Heel even flitste er iets op: een glimmende helm die het laatste zonlicht ving.

“Heb je dat gezien?” fluisterde een jongetje tegen zijn vriend. Maar de muziek werd harder, de Pieten kwamen dichterbij en iedereen klapte en juichte. Alleen Tommy bleef nog even stokstijf staan, zijn blik op de verte gericht.....

Morgen het tweede deel. 

Het boekje is te bestellen bij Hans van den Boogaardt, via vdboogaardt@gmail.com.