Op de fiets naar Compostella
ColumnVan tevoren had we ons goed voorbereid. Het was een gevaarlijke onderneming waaraan we begonnen. Althans dat was het ooit. Moordenaars werden in de middeleeuwen als straf op pelgrimstocht gestuurd. Vaak kwamen ze niet terug. Beren en wolven in de Pyreneeën.
Ook wij zouden met twaalf personen de oude pelgrimstocht naar Santiago de Compostella maken. Op de fiets. Zomer 1989 vertrokken we vanuit Haarlem. Beren en wolven? Wij kwamen de… Franse taal tegen. Mijn Frans is na de middelbare school roestig geworden. Dat we in problemen komen, blijkt als één van mijn medefietsers na het passeren van de grens (België-Frankrijk) stopt.
Langs de weg staat een man met alpino pet. “Even vragen hoe laat het is.” “Avez-vous le temps?” (goed Frans is: Avez-vous l’heure?) De man kijkt verbaasd. Hij begint te ratelen. Voortdurend onderbroken door pff, bof, hein, euh.... Het laatste deel van zijn zinnen slikt hij in. Hij eindigt met “Le temps… pour faire quoi?” (heb ik tijd? Voor wat?) Mijn medepelgrim haalt zijn schouders op en zegt: “dommage pindafromage! (helaas pindakaas)”
Een aantal medepelgrims rijdt op Batavus fietsen. Twee spaken in een wiel raken los. Het valt niet mee in Frankrijk een niet Frans merk (Batavus) gerepareerd te krijgen. Er volgt een lange zoektocht naar een fietsenmaker. We vinden iemand. Hij deelt ons mee dat hij ons pas de volgende week helpt. Dan draait hij zich om en kletst verder met zijn buurman.
Je bent geen Fransman en je spreekt de taal niet vloeiend. En ik voel hoe afhankelijk je bent van de goede wil van de lokale bevolking. De h. Benedictus, stichter van het kloosterwezen, schrijft: “Wees gastvrij. Ontvang een vreemdeling alsof hij Christus zelf is.” Misschien heeft hij zelf een keer ervaren hoe kwetsbaar je bent als vreemdeling.
In mei herdenken we de slachtoffers van alle oorlogen. Oorlogen veroorzaken helaas vluchtelingenstromen. Mensen die zich heel kwetsbaar weten.
Pastoor Rochus Franken
