Code geel, en dus?
Column IngezondenOp het moment dat ik deze column schrijf, sneeuwt het. En volgens de nieuwsberichten niet zo’n beetje ook. We moeten ons voorbereiden, niet de weg opgaan als het niet hoeft, de Codes Geel en Oranje vliegen je om de oren. Maar als ik naar buiten kijk, denk ik: ‘Ach, dat valt toch wel mee?’
Mijn ex-buurvrouw uit Voorschoten is naar de Verenigde Staten verhuisd en stuurde mij een bericht over het weer daar: -20°C en een gevoelstemperatuur van -30°C, met meters sneeuw voor de deur. Dat is pas echt weer waarvoor je binnenblijft.
Ik ben niet van het complotdenken, maar soms vraag ik mij wel eens af: zijn wij nou collectief zulke watjes geworden? Of worden ons allerlei angsten aangepraat? En zo ja, door wie dan? Door verzekeringsmaatschappijen die bang zijn voor lagere winsten? Door de overheid? Of het geloof?
Een oom van mij woonde vroeger op een boerderij en volgde zijn gezond verstand en eigen observaties. Wind uit het zuiden betekende warmer weer, wind uit het oosten betekende droog en koud weer. Zwaluwen vliegen hoog wanneer er mooi weer op komst is, kikkers kwaken harder als er regen komt.
Volgens een Engels gezegde gaan schapen bij elkaar staan als er slecht weer op komst is: ‘When sheep gather in a huddle, tomorrow will have a puddle.’
In Schotland zeggen ze: ‘Er is geen slecht weer, alleen slechte kleding!’ Dus wat doe ik als Saar voor mij komt staan en aangeeft dat ze nodig naar buiten moet? Ik kijk gewoon naar buiten, trek mijn laarzen en regenjas aan en zet een muts op.
Ik geloof helemaal in het gezegde dat ‘de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest!’ En ik weiger om mijn leven door angst te laten leiden, dus kom op Saar, we gaan naar buiten!
Rob van Hilten
