Vakbonden
Column IngezondenIk heb me vroeger veel afgezet tegen dingen die mijn vader zei, maar één advies is altijd blijven hangen en volg ik nog steeds trouw op: wees lid van een vakbond. Uit solidariteit én zelfbescherming. Ook in deze tijden. Of misschien wel juist nu.
Nu ik al jaren aan de andere kant van de tafel zit en ik mijn werkgever in mijn dagelijks werk vertegenwoordig, blijft dat principe overeind. Laat je vooral niets wijs maken door types die vooral baat hebben bij een slechte zelforganisatie van werknemers. En ook: al die mensen die na elke cao-onderhandeling vrolijk meeprofiteren van de resultaten van het noeste vakbondswerk en denken dat die stijging uit de lucht komt vallen of dat ze het zelf verdiend hebben. Lonen houden zich niet vanzelf op peil en arbeidsvoorwaarden zijn geen plotselinge toevalligheid. Ze zijn het resultaat van jarenlang stevig onderhandelen door echte kenners van het systeem.
Sommige politieke partijen betogen dat vakbonden geen bestaansrecht meer hebben. Partijen die zelf tussen de 5.000 en 30.000 leden hebben laten zich bijvoorbeeld kritisch uit over het geringe aantal leden. Je moet maar durven: samen opgeteld hebben alle vakbonden nog steeds meer dan 1,4 miljoen leden.
Mijn advies: Word lid! Het idee dat een individu sterker staat dan een collectief is een grote overschatting van het eigen kunnen, zelfs voor de meest briljante geesten. Zo begreep Albert Einstein de kracht van zelforganisatie goed en was hij zelfs initiatiefnemer voor de oprichting van een vakbond.
Zonder collectieve stem raakt de individuele medewerker al snel overschaduwd door de macht van de werkgever. Rechten behoud je niet door er alleen op te vertrouwen, maar door er juist voor op te komen. En het is actueler dan ooit. De sociale zekerheid is namelijk opnieuw onderwerp van stevig politiek debat in de Tweede Kamer.
Arnold Posthuma- Raadslid PRO
