Els Bol is veertig jaar vrijwilliger bij de bibliotheek Voorschoten

‘Een interview voor de krant’? Els Bol reageert verbaasd als de vraag haar gesteld wordt. Bescheiden als ze is, vind ze veertig jaar vrijwilligerswerk bij de bibliotheek helemaal niet zo bijzonder. Maar dat is het natuurlijk wel! En daarom toch, na enig aandringen, dit interview.  

\‘Ik kwam hier in 1983. Een kennis van me deed dit werk maar toen ze haar derde kindje verwachtte, werd het een beetje veel. Ze vroeg of ik haar wilde vervangen. Van de allereerste directeur, mevrouw Sterck kreeg ik toestemming en de rest is geschiedenis!’, lacht ze. Maar zo makkelijk komt ze er niet vanaf want er is vast veel veranderd? 

‘Oh ja, niet te vergelijken, de bieb is enorm gegroeid. Toen ik kwam, begon ik in de hal. Daar moest ik de kranten uitpluizen en alles over Voorschoten uitknippen en op een bord hangen, naast alle posters. De bieb had toen alleen studie- en leesboeken en we werkten nog met kaartenbakken. Elk boek werd bij het uitlenen gestempeld en bij inname moest dat stempel gecontroleerd worden. In de jaren negentig kwam de automatisering. Een enorme klus want elk boek werd van een barcode voorzien. Toen heb ik, naast mijn vrijwilligerswerk, nog betaald gewerkt bij dit project. Tegenwoordig staat alles in de computer, een stuk makkelijker. Bovendien is het werk van de bieb flink uitgebreid met lezingen, exposities, cursussen en nog veel meer. Elke dag is er wel een activiteit.

Het werk aan de balie was het leukst. Hele generaties kinderen zag je voorbij komen. Als je in het dorp liep, riepen ze ‘dag mevrouw van de bieb.’ Tussen 2000 en 2008 hadden we een vast team en waren heel leuk met elkaar. Toen fuseerde de bieb met Wassenaar en kwam er een nieuwe groep. Dat was wel wat anders. Het werk aan de balie is inmiddels ook verleden tijd. Iedereen kan nu zelf boeken lenen en terugbrengen. Ook dat is allemaal gedigitaliseerd. Tegenwoordig werk ik op kantoor en ben onder andere verantwoordelijk voor de nieuwe boeken, die ik moet inwerken. Ook zorg ik voor de huurcollectie in andere talen. Tegenwoordig is dat beperkt tot het Engels.

Els is nu 73 en denkt nog niet aan pensioen. ‘Zo lang het kan ga ik gewoon door. Het is nog zo leuk. We hebben inmiddels twee kleinkinderen en voor hen neem ik regelmatig boeken mee. Ik zit nou eenmaal dicht bij het vuur.’ Wat leest ze zelf het liefst? ‘Informatieve boeken en historische romans. Ik heb net het boek van Tom Hoffman gekocht ‘Indië, betovering en desillusie’ maar ik moet er nog in beginnen. Dat komt nog wel.’


‘