Juf Caroline neemt afscheid van het onderwijs en De Regenboog

Na 44 jaar in het onderwijs nam juf Caroline op 31 oktober afscheid van haar werk op De Regenboog in Voorschoten. Daar heeft ze ruim 37 jaar gewerkt.

Daarvoor werkte ze op diverse scholen parttime en als invaller in Zeeland. De arbeidsmarkt was in die tijd heel anders dan nu. Er was een overschot aan leerkrachten en een vaste baan krijgen was lastig. Ze solliciteerde door het hele land en is zo in Voorschoten gekomen en gebleven; telkens waren er nieuwe uitdagingen om aan te pakken.

Ze startte op De Zuiderhorst. In 1992 volgde de fusie met De Laurentiusschool, waarna de school de naam De Regenboog kreeg. Met veel plezier kijkt ze terug op ruim 37 jaar werken in Voorschoten. De start in een nieuwe omgeving, het fusieproces, de groei van de school, veranderingen van bestuur, het werken in dependances, de nieuwbouw, de samenwerking met collega’s en directie, en haar loopbaan van leerkracht naar intern begeleider en uiteindelijk kwaliteitscoördinator — het waren jaren vol ontwikkeling, afwisseling en uitdagingen. Maar boven alles denkt ze met warmte terug aan het werken met de kinderen, dat altijd de kern van haar werk is gebleven.

In de loop der tijd is er veel veranderd. Waar kinderen vroeger samen buiten speelden, knikkerden, hinkelden en over een elastiek sprongen, groeien ze nu op in een wereld vol prikkels. Denk aan TikTok, YouTube en mobiele telefoons, maar ook aan georganiseerde naschoolse activiteiten, tv-programma’s met snel wisselende beelden, social media en gamen. De tijd van vroeger was niet per se beter of slechter, zegt ze, maar gewoon anders. Ze weet nog de komst van de eerste computer op school. Dat was het begin van de vele, elkaar snel opvolgende ontwikkelingen.

Kinderen blijven gelukkig kinderen en kunnen nog altijd genieten van de kleine dingen: samen bewegen, een kort spelletje na de les, luisteren naar een mooi verhaal of het krijgen van een compliment. Leerlingen worden bovendien steeds meer betrokken bij hun eigen leerproces, en dat ziet ze als een positieve ontwikkeling.

Als intern begeleider/kwaliteitscoördinator zocht ze samen met de leerkracht, het kind en in samenspraak met ouders naar wat de leerling nodig heeft.

De contacten met de ouders, collega’s, de intern begeleiders/kwaliteitscoördinatoren van de andere scholen en externen zijn waardevol voor haar geweest; “samen weet je meer en kan je leerlingen beter helpen”.

Caroline vindt het werken in het onderwijs een veelzijdige, mooie en boeiende baan. Het meest bijgebleven zijn bij haar de momenten dat bij een leerling “ineens iets lukt”, waar lang tegenaan werd gelopen. “Dan sta je met tranen in de ogen”. Die mooie momenten zal ze zeker gaan missen.

Haar wens voor het onderwijs? Dat leerkrachten met veel plezier blijven werken in deze snel veranderende maatschappij waarin veel meer gevraagd wordt dan alleen lesgeven aan kinderen. Dat scholen de ruimte krijgen/hebben om hun werk goed te doen, met minder protocollen en regels. Ze wenst de scholen “meer handen in de groep” toe.

Voor de school was Caroline de rots in de branding. Ze was altijd betrokken en dit deed ze met rust, zorg en precisie.

De precisie gebruikte ze onder andere bij het analyseren van toets resultaten en de verbeteren plannen die daaruit voortvloeide. Haar zorg was er voor de kinderen en de collega’s. Had iemand hulp nodig, dan dacht Caroline altijd mee.
De school wil haar dan ook bedanken voor al haar inzet en alles wat ze aan ons, collega’s, ouders en bovenal de kinderen gegeven heeft. 

Nu gaat ze voor een nieuwe fase in haar leven. Tijd om toe te komen aan creatief bezig zijn, fietsen en wat er verder op haar pad komt.