Iedereen meedoen?
Column IngezondenIk dacht dat wij, Nederlanders, het belangrijk vinden dat iedereen kan meedoen. Dat zeggen we toch wel eens tegen kleine kinderen: “Hé, laat dat meisje ook eens meedoen. Ze staat al zo lang aan de kant. ” We willen dat mensen gelijke kansen krijgen. Dat willen we ook voormensen met een beperking.
Het VN-Verdrag Handicap is opgericht met het doel een inclusieve samenleving te doen ontstaan. In dat kader is vooral gelijke toegang relevant. Gelijke toegang tot onderwijs, tot openbaarvervoer, tot gebouwen.
Ja, ook tot gebouwen. Maar… dan blijkt ineens dat we de monumentale waarde van een gebouw nog belangrijker vinden dan gelijke toegang. Nee hoor, laat iemand met een rollator maar met behulp van vrijwilligers naar boven strompelen omdat een lift de monumentale waarde zou aantasten. Tja, als je voor een dubbeltje een gebouw wilt aanpassen, zal het er waarschijnlijk niet mooi uitzien. Als je echt creatief wilt zijn en er wat geld tegen aangooit, kun je zo`n gebouw best aanpassen. Volgens mij gaat het om de `goede wil`. Als die er niet is, bereik je niets.
Deze tirade komt voort uit een uitspraak van het College voor de Rechten van de Mens, die ik niet te pruimen vind. Het ging om een vrouw die een concert wilde bezoeken in een kerk in Middelburg. Die kerk bleek alleen met een trap te bereiken. Er was geen lift noch een schuine helling. Die voorzieningen konden niet worden gerealiseerd zonder het monumentale karakter van de kerk aan te tasten, zei de Stichting, die de kerk beheerde. Daarom kon de vrouw alleen met behulp van tweevrijwilligers naar boven gesleept worden.
De vrouw klopte, ook in het belang van rolstoelgebruikers en scootmobielgebruikers , bij het College voorde Rechten van de Mens aan. Het College volgde de redenering van de Stichting die de kerk beheerde en stelde de vrouw in het ongelijk. Waarvoor moet gelijke toegang een volgende keer wijken? Voor het fraaie stadsaanzicht? Als dat belangrijker gevonden wordt dan gelijke toegang….
Zie voor de uitspraak: https://oordelen.mensenrechten.nl/oordeel/2024-101
