Schrijver en fotograaf Rob van Hilten schrijft elke maand een column uit het dagelijks leven. Foto: PR
Schrijver en fotograaf Rob van Hilten schrijft elke maand een column uit het dagelijks leven. Foto: PR

We zijn verzamelaars geworden, het zal iets menselijks zijn

Column Ingezonden

Evolutionair gezien is de mens een jager-verzamelaar. Aangezien de noodzaak om te jagen om aan ons eten te komen is verdwenen, zijn we nu vooral verzamelaars geworden… En daarmee word je nog eens extra geconfronteerd wanneer je genoodzaakt bent een huis van iemand leeg te ruimen…

door Rob van Hilten

Mijn schoonouders van in de 90 zijn van een eengezinswoning verhuisd naar een appartement in een zorgcomplex. Prachtig natuurlijk, ze zijn nu van alle gemakken voorzien en zorg is altijd nabij, maar wat er in meer dan 60 jaar gezinsgeschiedenis met vier kinderen is verzameld, moet dan noodgedwongen worden gedecimeerd tot een paar kubieke meter opslagruimte. En dat valt niet mee…
Gelukkig zijn mijn schoonouders er nog om te helpen met het sorteren van wat naar belangstellenden of naar de kringloop kan, of wat bestemd is voor de vuilophaaldienst. Ofschoon dit de snelheid van het sorteren niet ten goede komt, is het prettig dat de beslissing over wat bewaard moet blijven of wat weg moet, niet bij ons ligt.

Hoe anders is dat wanneer je een huis moet leegruimen van familieleden die overleden zijn. Ik heb het een paar keer moeten doen, onder andere na het overlijden van mijn ouders. Daar stond ik, samen met mijn zus, te oordelen over wat mijn ouders in de loop van tientallen jaren hadden verzameld. Veel spullen vonden een nieuwe bestemming, maar veel meer spullen ook niet. 

En dat vind ik pijnlijk. Dat voelt niet goed. Want op het moment dat ik besluit dat iets weg kan, omdat ik het niet interessant of mooi genoeg vind, voelt het als een soort devaluatie van spullen waar mijn ouders met zorg en toewijding voor en mee geleefd hebben. Alsof je daarmee hun hele leven een beetje tenietdoet.

Dat het ook anders kan, ondervinden wij nu aan den lijve. Uit de inboedel van een overleden tante heb ik een schilderij van een Indiase dame meegenomen. Niet eens fantastisch geschilderd, maar de kleuren zijn prachtig en het schilderij straalt een serene rust uit. Wij waren toe aan nieuw interieur en nu hebben wij dat schilderij, dat iemand anders misschien weggegooid zou hebben, als basis gekozen van het nieuwe kleurrijke interieur dat wij om ons heen verzameld hebben. 

En zo ben ik zelf toch ook weer een verzamelaar. Het zal wel iets menselijks zijn!