Aad Bol, Mister Forescate, op 80-jarige leeftijd overleden

MHC Forescate ontving afgelopen woensdag 29 april het verdrietige nieuws dat Aad Bol op 80-jarige leeftijd is overleden. “Aad was voor veel generaties hockeyers het gezicht van MHC Forescate. Als het even kon was Aad aanwezig op Sportpark Adegeest. Zijn plotselinge overlijden is een enorme klap voor onze vereniging, want zijn aanwezigheid op ons complex was in al die jaren een zekerheidje voor iedere hockeyer, klein of groot. Mr. Hockey of anders toch zeker Mister Forescate….” aldus het bericht op de site waar Jelle Raap een In Memoriam schreef. 

Enkele weken geleden stuurde Aad de redactie een artikel met herinneringen over zijn leven met de club waarmee hij zich zo verbonden voelde.  

MHC Forescate: meer dan een hockeyclub

Een terugblik op jarenlange betrokkenheid

MHCForescate is al veertig jaar een belangrijk onderdeel van mijn leven. Wat begon als betrokkenheid bij een sportclub, groeide uit tot een tweede thuis. Een plek waar sport, vriendschap en saamhorigheid samenkomen, en waar ik mij altijd met volle overtuiging voor heb ingezet.

Al 40 jaar ben ik betrokken bij deze bijzondere club. In al die jaren heb ik van dichtbij gezien hoe MHCForescate is gegroeid en veranderd, maar ook hoe de kern altijd hetzelfde is gebleven: mensen die samen de club dragen. Van trainingen en wedstrijden tot bardiensten, commissiewerk en evenementen — het vrijwilligerswerk was soms vanzelfsprekend, soms intensief, maar altijd waardevol.

Daarnaast heb ik in die 40 jaar, totaal 23 jaar deel uit mogen maken van het bestuur. Een periode waar ik met trots op terugkijk. Bestuurslid zijn betekende meedenken over de toekomst, moeilijke beslissingen nemen, bouwen aan stabiliteit en kansen creëren voor nieuwe generaties hockeyers. Het waren jaren van vergaderen, plannen maken en soms bijsturen, maar vooral jaren van samenwerken met bevlogen mensen die, net als ik, het beste wilden voor Forescate.

Wat MHC Forescate voor mij zo bijzonder maakt, zijn niet alleen de sportieve prestaties, maar vooral de mensen. De vriendschappen die zijn ontstaan, de lach langs de lijn, de gesprekken in het clubhuis en het gevoel dat je samen iets opbouwt. Dat is waar een club écht om draait en MHCForescate ook goed in is.

Terugkijkend ben ik dankbaar dat ik zo lang onderdeel heb mogen zijn van deze vereniging. Forescate heeft mij veel gegeven, en ik hoop dat ik in mijn jaren als vrijwilliger en bestuurslid ook iets heb mogen teruggeven.

In 1985 begonnen mijn kinderen – een zoon en een dochter – met hockeyen bij MHC Forescate. Wat begon als betrokkenheid van een ouder, groeide al snel uit tot een diepe en langdurige verbondenheid met de club. Nog in datzelfde jaar werd ik gevraagd om bestuurslid te worden, met als portefeuille de hockeytechnische zaken voor de topteams. Deze rol heb ik vier jaar met veel inzet en plezier vervuld.

Naast mijn bestuurswerk was ik actief op het veld. Ik gaf training aan mijn eigen kinderen, was coach van teams en verzorgde trainingen voor recreatiehockeyers. Vrijwilligerswerk hoorde daar voor mij vanzelfsprekend bij; het was nooit een verplichting, maar iets wat je samen doet om de club sterker te maken.Ook na mijn eerste bestuursperiode bleef ik actief als vrijwilliger. In 1999 stapte ik opnieuw in het bestuur, op een moment dat het minder ging met de club. MHC Forescate telde nog slechts 550 leden, het clubhuis en de velden waren deels verwaarloosd en het bestuur bestond uit slechts drie leden. Dat betekende veel overleg, maar vooral: veel zelf doen.

Mijn portefeuille werd beheer, en ik nam dit in brede zin op mij. Daaronder viel het  gehele complex, velden en clubhuis maar ook de organisatie van keuken en bar, en diverse andere essentiële taken die nodig waren om de club draaiende te houden. Het waren intensieve jaren, maar door een positieve instelling, samenwerking en doorzettingsvermogen lukte het om binnen enkele jaren de club weer op de rails te krijgen. Ik deed dat natuurlijk niet alleen.

Het bestuur werd uitgebreid naar zeven leden, waardoor de werkzaamheden beter verdeeld konden worden. Er ontstond opnieuw een positieve flow binnen de vereniging. De club ging weer leven, het ledental groeide naar 650 en ook het aantal vrijwilligers nam toe. Steeds meer mensen zetten hun schouders eronder.Toen gebeurde echter het ondenkbare. In het jaar dat MHC Forescate haar 40-jarig bestaan vierde, in 2003, brandde het clubhuis volledig af. Een enorme klap voor de hele vereniging. Tegelijkertijd bleek dit ook een moment van grote saamhorigheid. Leden en vrijwilligers stonden massaal op om de club opnieuw op te bouwen.

Een geluk bij een ongeluk was dat de onderverzekering twee jaar eerder was hersteld, waardoor de club redelijk voldoende verzekerd was om een nieuw clubhuis te realiseren. Er werd zelfs een bovenverdieping toegevoegd, waar inmiddels al 21 jaar een sport-BSO is gevestigd – de eerste sport-BSO in deze vorm. Gedurende de bouwperiode werkte de club twee jaar lang vanuit twee portocabines, totdat het nieuwe clubhuis klaar was.

Na de nieuwbouw maakte MHCForescate een enorme groei door. De sfeer op de club werd steeds beter en de vereniging ontwikkelde zich tot één grote familie. Met tientallen vrijwilligers liep de organisatie op rolletjes, al waren er ook mindere periodes. Maar telkens weer wist de club zich te herpakken.

Het nieuwe clubhuis was oorspronkelijk gebouwd op basis van een verwacht ledental van ongeveer 900 leden, gezien de ontwikkelingen in de jaren daarvoor. Dat de club uiteindelijk is gegroeid naar 1.250 leden – en zelfs korte tijd meer – bracht ook nieuwe uitdagingen met zich mee. Het werd organisatorisch steeds lastiger om de club op alle niveaus goed te blijven runnen. Toch stonden er steeds weer leden op om te helpen, hoe moeilijk dat soms ook was.

MHC Forescate is en blijft een ijzersterke vereniging. In de loop der jaren heeft de club zowel kleine als grote tegenslagen gekend, en steeds weer is gebleken dat we die wisten op te lossen of het hoofd konden bieden, ook al was dat soms niet eenvoudig.

Toch mogen we niet wegkijken voor wat minder goed is gegaan. Recent is binnen de vereniging geconstateerd dat er sprake is geweest van verduistering van een aanzienlijk bedrag. Dat heeft diepe indruk gemaakt binnen de club. De schok was groot, juist omdat niemand had kunnen vermoeden dat zoiets binnen onze vereniging zou kunnen gebeuren.

Wat dit vooral pijnlijk maakt, is dat hiermee het vertrouwen is geraakt. En laat dat vertrouwen nu juist één van de belangrijkste fundamenten zijn waarop MHCForescate altijd heeft gebouwd. Het besef dat dit vertrouwen is geschaad, doet pijn bij veel leden en vrijwilligers.

Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd, gebaseerd op alles wat ik in veertig jaar betrokkenheid heb meegemaakt, dat MHC Forescate ook deze moeilijke periode te boven zal komen. Door openheid, zorgvuldigheid en gezamenlijk verantwoordelijkheid te nemen, kan het vertrouwen stap voor stap worden hersteld. De geschiedenis van de club laat zien dat we, hoe zwaar het soms ook was, altijd weer samen verder zijn gegaan.

In totaal heb ik 19 jaar in mijn tweede bestuursperiode mogen dienen, en samen met mijn eerdere jaren als vrijwilliger kan ik met trots zeggen dat MHC Forescate al 40 jaar een belangrijk deel van mijn leven is. De club heeft mij veel gegeven, en ik hoop dat ik in die jaren ook iets heb mogen teruggeven.

Met dat gevoel kijk ik naar de toekomst. Ik hoop en geloof dat mijn inzet voor de club in de afgelopen veertig jaar van betekenis is geweest en niet voor niets is geweest, ook al is het vertrouwen dat ik daarin had helaas toch wel onverwachts door een  malversatie geschaad. 

MHC Forescate is en blijft voor mij veel meer dan een hockeyclub. Het is een gemeenschap van mensen die samen iets opbouwen, elkaar steunen en blijven doorgaan, ook wanneer het moeilijk wordt. Die verbondenheid is wat de club niet alleen voor mij, maar voor alle leden zo bijzonder maakt.

Terugkijkend ben ik dankbaar dat ik zo lang onderdeel heb mogen zijn (en nog ) van deze vereniging.  MHCForescate heeft mij veel gegeven, en ik hoop dat ik in mijn jaren als vrijwilliger en bestuurslid ook iets heb mogen teruggeven. Eén ding weet ik zeker: MHC Forescate blijft altijd bnetaan en zit voor altijd in mijn hart.

Aad Bol
Op persoonlijke titel geschreven