Burgemeester: ‘Hulpverlening stond als een huis!’

24 ambulances, vier traumahelikopters, talloze brandweermensen, politie, inwoners die hulp boden en een ambtenarenorganisatie die vanaf vier uur in de ochtend op scherp stond. Het treinongeluk van 4 april heeft veel teweeg gebracht. ‘In de eerste plaats zeg ik nogmaals, dat mijn gedachten uitgaan naar de slachtoffers en hun familie en vrienden’, zei burgemeester Stemerdink vanmiddag. ‘Maar ook ben ik trots dat we met z’n allen een prestatie van formaat leverden. We hebben echt iets bijzonders neergezet en de hulpverlening stond als een huis!’ 

Het is de dag na het ongeluk en een geplande persbijeenkomst voor de raadsvergadering van vanavond, gaat gewoon door. Deze keer wordt er vooral gepraat over gisteren. ‘Ik ben trots maar vooral dankbaar’, zegt Stemerdink. ‘Natuurlijk kun je zo’n crisis niet alleen, daar heb je hulp van de regio voor nodig. En die kwam er, vanuit heel Hollands Midden werden ambulances en allerlei eenheden politie en brandweer gestuurd, zeker toen ik Grip 3 afkondigde. Zelfs ambtenaren van andere gemeenten kwamen naar Voorschoten om ons bij te staan.’ 

Het eerste telefoontje kwam om kwart voor vier bij haar binnen. Daarna volgden meer telefoontjes. ‘Hoe bijzonder is het dan dat onze bode Jan-Willem als eerste op het gemeentehuis is. Toen ik aankwam stond de verwarming al aan, was de koffie warm en waar hij het vandaan haalde weet ik niet, maar er waren zelfs al broodjes. Zijn collega’s kwamen even later om te helpen. De drive waarmee iedereen op het gemeentehuis werkte en wat er in korte tijd allemaal is opgezet, dat heeft me enorm geraakt.’

Was er een crisisdraaiboek? ‘Jazeker en dat hebben we ook gevolgd maar elke crisis is toch weer anders. De coördinatie van de hulpverleners lag bij de veiligheidsregio. Alles daarbuiten bij ons en dat werkte prima. Natuurlijk zijn er dingen misgegaan, nogmaals: elke crisis is anders, maar iedereen wist wat zijn of haar taak was en alles paste als een puzzel in elkaar. Dat alle passagiers, ruim 50 mensen, en het personeel, binnen hele korte tijd uit de trein zijn gehaald, opgevangen en waar nodig naar het ziekenhuis gebracht, is bijvoorbeeld heel bijzonder. En dat allemaal in het pikkedonker, een prestatie van formaat waarvoor ik enorm dankbaar ben.’

Ze is ook trots op de inwoners. ‘Die er gewoon waren en hun deuren openden voor de eerste hulp aan slachtoffers. Voor wat warmte, koffie, een gesprek, een telefoontje naar het thuisfront en meer. Waar de buren de kinderen opvingen zodat hun ouders de slachtoffers konden opvangen. Iedereen droeg zijn steentje bij.’

De crisis is nog niet voorbij. ‘We zitten nu in de nafase. Gisteren is al de nazorg opgestart, nu gaat de aandacht naar de materiële schade. Het spoor moet zo snel mogelijk gerepareerd worden maar het is een enorme klus om vooral de passagierstrein weg te halen. Als dat is gelukt moeten de rails worden gerepareerd, de bovenleidingen en het perron van het station. Prorail hoopt het spoor uiterlijk dinsdag 11 april weer vrij te hebben maar realiseert zich dat het een immense klus is. Voorlopig blijven we op het gemeentehuis dus nog wel even in de crisis-modus staan.’