De goddelijke anonimiteit
Column IngezondenAnonimiteit kan iets heel moois zijn. Denk aan de anonieme liefdesbrief, een anonieme donatie, of een anonieme tipgever. Het geeft je ruimte om mooie dingen te doen buiten je comfortzone. Echter het woord ‘anoniem’ heeft voor mij de laatste jaren vooral een negatieve connotatie gekregen.
Het doet me vooral denken aan het misbruik dat ervan gemaakt wordt. Aan de bivakmuts die gebruikt wordt om een overval te plegen. Aan het anonieme account dat gemaakt wordt om iemand te bedreigen. Aan alle vormen van laffe confrontatie.
‘Confrontatie’ is misschien een verkeerd gekozen woord. Dat draagt naar mijn mening te veel de betekenis dat er een aanvaring is tussen twee verschillende partijen. Echter daarvan is geen sprake wanneer iemand anoniem een standpunt inneemt. Er is geen eerlijke discussie. In mijn vakgebied, de retorica, zouden we op zijn minst zeggen dat het een overtreding is van de eerste discussieregel, de vrijheidsregel, waarin gesteld wordt dat discussianten elkaar niet mogen beletten standpunten of twijfel naar voren te brengen; door anoniem je standpunt te geven tast je natuurlijk de vrijheid van het handelen van je tegenstander aan, want je weet niet wie er tegenover je staat. Ik, als persoon buiten mijn vakgebied, ga veel verder in mijn mening. Anoniem je standpunt geven opdat niemand daarop kan reageren is jezelf vergoddelijken. Het is denken dat je het alleenrecht op de waarheid hebt. Het is rechtertje spelen met je eigen regels. Het is eng; het is laf en het toornt aan de democratische waarden van onze maatschappij.
Sinds augustus 2019 is gezichtsbedekkende kleding verboden in het openbaar vervoer, de zorg en in gebouwen van de overheid. Wat mij betreft wordt het ook tijd om te kijken of we de bivakmutsen van de anonieme ‘helden’ op sociale media kunnen trekken.
Stan Perel
