Fijn fisje nie

Zo, de carnaval zit er weer op, ik ben weer boven de Maas, mijn hartslag is weer rustig terug op tachtig slagen per minuut en ik weet inmiddels weer wat voor en achter is. Het is een feest naar mijn hart. Echt waar. Het is een feest van de omkering van de orde. Een feest waar mensen zichzelf niet al te serieus nemen. Daar hou ik wel van. Mensen die zichzelf heel serieus nemen, werken me namelijk op de zenuwen. ‘Daar word ik moe van’, zou Wim Kieft zeggen. 

Wie zichzelf toch heel serieus blijven nemen zijn de wokies. De woke-gemeenschap gedraagt zich alsof ze het alleenrecht op de absolute waarheid hebben. 

Zo werd een hoogleraar in Amsterdam bedreigd omdat hij zich in een wetenschappelijk artikel kritisch uitliet over het ‘non-binair’ zijn. Wokies denken niet in hokjes, behalve als het niet in hun straatje past, dan stoppen ze je weg in een hokje met andere gecancelden. 

Kritisch zijn mag. Maar reageer met een wetenschappelijk artikel, ga de discussie aan, of schrijf een column. Maar iemand bedreigen of cancellen, dat kan natuurlijk niet. En al helemaal niet op een universiteit. Daar waar het vrije woord hoogtij moet vieren. Tegen die wokies zeg ik: ‘Ga eens carnavallen’. Neem jezelf een paar dagen niet zo serieus. En neem de politiek mee.

Al is de politiek de laatste jaren sowieso al carnavalesque. Vooral in verkiezingstijd. De tijd van een politieke parade, waar politici zich verkleden als leiders. En het mooie is, we doen er allemaal aan mee. Net als met carnaval. 

We geloven in de verkiezingspraatjes zoals we in de smurf geloven die met carnaval tegenover je staat in de kroeg. Maar aan het einde van de rit blijkt dat de verkiezingsbeloftes net zo nep zijn als de smurf waarmee je 25 bier hebt weggetikt.

Het resulteert allebei in hoofdpijn. Alleen met de smurf heb je wel een stuk meer plezier.

Houdoe hè.

Stan Perel