Het gemeentehuis
Column IngezondenWat is het prettig dat het gemeentehuis in Voorschoten zo centraal gelegen is, vlakbij een bushalte, vlakbij het winkelcentrum van ons dorp. Geleidelijnen lopen er vanaf het dorp en de bushalte heen, zodat het ook voor mensen met een visuele beperking te vinden is.
Een schuine opgang zorgt dat je er met een rijdend hulpmiddel gemakkelijk binnen kunt komen. Goed geregeld, zou ik denken. Een echte burgervader of -moeder bevindt zich in het hart van het dorp. Zo maakt hij/zij er deel van uit, voelt de hartenklop, is benaderbaar. Datzelfde geldt voor de gemeenteambtenaren.
Hoe verrast was ik dat de Zilverfabriek nu het nieuwe gemeentehuis wordt. Dat is behoorlijk excentrisch zou ik denken. Nog een klein stukje en je zit in Leiden. Waarom dan maar niet meteen met Leiden fuseren. Of is dat het uiteindelijke doel?
Ik vind het fijn dat de zilverfabriek behouden blijft, dat deze een nieuwe functie krijgt. Het is een gebouw met allure en zeker met geschiedenis. Maar de binding van ambtenaren met de burger zal minder worden.
En de toegankelijkheid? Wie loopt er met zijn rollator het halve dorp door voor het verlengen van zijn paspoort, wie om zich in te schrijven? Welke moeder met een kind in de kinderwagen loopt na een bezoekje aan een supermarkt nog even bij het gemeentehuis binnen om iets te regelen?
‘Dan neemt u toch de auto,’ zegt de voorstander van het verhuisplan. ‘We zullen zorgen dat er genoeg parkeergelegenheid is. Maakt u zich geen zorgen.’ En degenen die geen auto hebben of niet kunnen rijden dan? Is de bus, de fiets of de taxi het alternatief?
Ik heb mijn vraagtekens, bij de mate van betrokkenheid van degenen die daar gaan werken bij het dorp en ook en vooral bij het met de burger meedenken.
Maar goed, ik neem maar aan dat er goed over dit plan is nagedacht en dat met het geld van de burgers in het dorp verantwoord is omgegaan.
Marijke Osinga
Jurist en auteur
