Kwaliteit van leven
Column IngezondenLaatst zag ik een oudere man in een rolstoel langs het Wapen van Voorschoten geduwd worden en ik hoorde hem iets mompelen van: ‘Ik heb best wel trek in een borreltje!’, waarop zijn begeleider antwoordde dat dat helemaal niet goed voor hem was.
Waarom niet goed, vroeg ik me af? Omdat de man, duidelijk in de nadagen van zijn leven, dan eerder dood zou gaan? Waarom zou je mensen op hogere leeftijd iets ontzeggen wat duidelijk bijdraagt aan hun kwaliteit van leven?
Kwaliteit van leven, vrijwillige levensbeëindiging, het zijn moeilijke onderwerpen waar de meningen nogal over verschillen. Zelf ben ik voorstander van een versoepeling van de wetgeving omtrent vrijwillige levensbeëindiging. Wanneer je het idee of gevoel hebt dat je een prachtig leven hebt geleefd, waarom zou je dan niet zelf mogen bepalen of je dat wilt beëindigen en plek maken voor iemand anders?
In 1972 verscheen het rapport ‘Grenzen aan de groei’ van de Club van Rome, met als grote rode lijn dat we met elkaar hard bezig zijn om onze natuurlijke hulpbronnen uit te putten. Nu, meer dan 50 jaar later, is dit actueler en erger dan ooit. Het grootste probleem is volgens mij de ongekende en ongeremde groei van de wereldbevolking. Met alle geopolitieke ontwikkelingen, de klimaatcrisis, het chronische woningtekort, de personeelstekorten in de zorg en de uit de pan rijzende zorgkosten ben ik soms blij dat wij geen kinderen hebben. Want in wat voor wereld moeten zij opgroeien?
Daarom hoop ik, dat wanneer de dag aanbreekt dat ik denk: ‘Het is mooi geweest zo’ (en voorlopig is die dag nog lang niet, want ik leef een heerlijk leven met mijn lieve vrouw, hond, familie en vrienden), ik in alle rust en tevredenheid zonder wettelijke belemmeringen de overstap mag maken. Op een door mij gekozen moment. Met een whisky in mijn hand.
Rob van Hilten
