Voorschoten ‘97 JO16-2 is kampioen van de Hoofdklasse en promoveert naar divisievoetbal

Waar divisievoetbal voor de eerste teams uit de lichting bij Voorschoten ’97 meer regel is dan uitzondering, daar is de promotie van een tweede team naar divisievoetbal een zeldzaamheid. De mannen van de JO16-2 zijn daar onder bezielende leiding van trainer Ger Rijsbergen in geslaagd. Zij werden kampioen in de Hoofdklasse. Feest dus aan de Weddeloop.

door Stan Perel

Dat dit team ooit kampioen van de Hoofdklasse zou worden had drie jaar geleden niemand kunnen bedenken. Of na ja niemand… Ger natuurlijk wel! En niet omdat hij in sprookjes gelooft, dat doet hij niet, maar omdat hij gelooft in hard werken en in de kracht van het team. 

Het was die bravoure die dit team nodig had, zo voelde ook speler Jimi van der Linden die drie jaar geleden haarfijn aan. Hij vroeg, na een 22-0 nederlaag in een oefenwedstrijd, aan de net gestopte trainer Ger of hij ze niet wilde trainen. En zo geschiedde: “Ik ben het gaan doen en het voelde gelijk goed. Ik kreeg direct vertrouwen van de groep en we zijn aan de slag gegaan.” 

Wie Ger kent, weet wat aan de slag gaan betekent. Dat betekent niet lullen, maar poetsen. Dat betekent no-nonsense. Dat betekent de cirkel des doods. Keihard werken dus, de betekenis van aan de slag gaan. En zo deed Ger dat ook drie jaar geleden bij de JO14-2 in de 2e klasse: “Dat was misschien even wennen voor ze, maar ze pakten het zo goed op. Het is zo’n geweldige groep.”

En of ze het oppakten, de groengelen wisten meteen te promoveren naar de 1e klasse. Feest! Maar niet verzadigd, waar andere teams en clubs de vakantie gebruikte om volledig tot rust te komen, daar trainden deze jongens door. De honger groeide en waar de ene promotie nog niet eens volledig verteerd was, daar werd de volgende promotie alweer opgeslokt. Naar de Hoofdklasse!

Een nieuwe uitdaging, met de inmiddels JO16-2 de Hoofdklasse in. En ook daar werd het team razendsnel weer competitief. Vóór de winterstop werd een mooie plek in de middenmoot behaald. Na de winter, inmiddels gewend aan het niveau, was het etenstijd voor de mannen van Ger. De ene na de andere tegenstander werd opgeslokt en zo verschafte de groep zichzelf een kampioenswedstrijd tegen het Leidse Lugdunum. Een derby.

Kampioenswedstrijden staan nooit te boek als de mooiste wedstrijden zeggen ze. Onzin. Het zijn de wedstrijden die je je hele leven lang herinnert. Ook als ze 0-0 eindigen, zoals Voorschoten ’97 – Lugdunum. “Als je niet kan winnen, moet je zorgen dat je niet verliest”, zei Cruijff ooit. En dat deed de JO16-2, ze misten legio kansen, maar wisten dat een punt voldoende zou zijn voor het kampioenschap. Zo speelden de talenten de wedstrijd gecontroleerd uit en mocht de schaal de lucht in.

Tot slot vroeg ik Ger nog naar een aantal opvallende spelers. Hij begon met een paar namen, waaronder kleinzoon Dean, die helaas vanwege reuma, maar gelukkig met een hoogtepunt, afzwaait van het voetbal. Toen Ger zijn opsomming eenmaal eindigde was het hele team opgenoemd. Dit is namelijk geen prestatie van individuen. Dit is een prestatie van een team. Dit is een unieke prestatie van een team. Dit… Is een goed stel hoor.