Zan Zendegi Azadi - Women, Life, Freedom

Deze maand hebben tandarts Reza Farsi en zijn echtgenote Rahele Tajic de columnruimte van het Gezondheidscentrum Multatulilaan benut om aandacht te vragen voor de tragedie die zich voltrekt in Iran.

‘Wij komen van oorsprong beiden uit Iran’, zegt Reza, ‘wij zijn heel erg bezorgd voor het welzijn van de mensen daar. Het Westen is nauwelijks op de hoogte van wat er in momenteel in Iran speelt omdat berichten niet via de media naar buiten kunnen komen. Via vrienden en familie ontvangen wij schokkende beelden van mensen die wreed worden opgepakt tijdens demonstraties voor hun vrijheid van meningsuiting. Er zijn mensen gedood zoals Masha die door de zedenpolitie is opgepakt omdat zij haar haar niet voldoende had bedekt en het bericht dat onlangs naar buiten kwam over de de Iraanse atlete die tijdens kampioenschappen in Seoul geen hijab droeg, niemand weet nog hoe het met haar af zal lopen. Dit zijn voorbeelden die hier het nieuws hebben gehaald, maar het leed is zoveel groter, er gebeurt zoveel meer dat wij hier niet horen en te zien krijgen’. 

‘Met de tekst in onze column willen wij iedereen oproepen om op te komen voor de mensen in Iran en daar waar mogelijk je stem te laten horen’, zeggen Reza en Raheleh. ‘Deel de informatie en ook het emotionele protestlied van de Iraanse zanger Shervin Hajipour, zijn song ‘Baraye’ vat samen waar de protesterende burgers de straat voor opkomen. ‘Voor dansen in de straten, voor het kussen van een dierbare’, net als het bekende ‘voor vrouwen, voor leven, voor vrijheid’, dat gescandeerd wordt tijdens elk protest. Shervin Hajipour werd gearresteerd en is in afwachting van zijn proces inmiddels vrijgelaten’.

Wethouder Paul de Bruijn betuigt namens het college van Voorschoten steun voor het initiatief van Reza en Rahele om zoveel mogelijk mensen op te roepen om de situatie in Iran onder de aandacht te brengen. ‘Ook wij maken ons zorgen om de situatie daar, voor ons is vrijheid van meningsuiting en zijn wie je bent een vanzelfsprekendheid waar iedereen recht op zou moeten hebben’, zegt de wethouder.

Column:

Zan Zendegi AzadiWomen, Life, Freedom

Ik denk dat afgelopen vijf weken bijna iedereen de naam van
Mahsa Amini heeft gehoord. Voor de mensen die het niet weten, 
vertel ik hoe het is begonnen. 

Stel je het volgende voor, dat je in je dagelijkse leven boodschappen
aan het doen bent en je wordt opeens op een agressieve manier
aangesproken of verkeert aangekeken vanwege de manier waarop
je gekleed bent.

Je wordt erop aangesproken dat je verkeert handelt of verkeert doet.
Iemand anders bepaalt waar je mag zijn en hoe je, je moet gedragen.
Stel je nu voor dat je voor jezelf wilt opkomen maar je dan met woede
en agressie wordt behandeld. Je wordt verbaal en non-verbaal aangevallen.
Dat je dan wordt meegenomen en niemand weet waar je bent gebleven.

Kun je je dat voorstellen?
Kun je je überhaupt voorstellen dat er zo’n wereld bestaat?
Stel je je eens voor, dat je eigen zus, je dochter of je vrouw dit zou
meemaken, hoe zou je dat vinden?

Mahsa was vijf weken geleden nog in leven en had normale kleren aan.
Alleen een klein beetje van haar haar was zichtbaar. Ze was een onschuldig
meisje, zoals zovele andere meisjes en vrouwen die jaren in angst en
onderdrukking moeten leven.

Mahsa was de laatste druppel en haar dood heeft iets moois en groots
in beweging gezet. Veel moeders dachten bij zichzelf: ik wil niet dat mijn
eigen dochter dit zal meemaken. Hoe lang moeten we stil blijven?

Jarenlang is vrouwen verteld dat ze niet krachtig genoeg zijn.
Dat ze niet voor veel functies geschikt zijn. Dat ze op basis van hun gevoelens
en emoties beslissingen nemen. Dat ze naïef zijn.

Zullen we even eerlijk naar de mensheid kijken, zonder oordeel, zonder ego?
Is het eerlijk hoe de vrouwen in deze tijd op sommige plekken op aarde
worden behandeld? De demonstratie in Iran begon wel voor vrijheid voor
vrouwen maar het is veel meer dan dat. Mensen in Iran, mannen en vrouwen
staan naast elkaar, hand in hand voor rechtvaardigheid.
Ze zijn aan het demonstreren voor meningsvrijheid.
Voor al die journalisten die gevangen zijn omdat ze de waarheid hebben
verteld. Ze zijn aan het vechten voor hongerige weeskinderen die op de straten
moeten bedelen. Ze zijn de stem van al die arme honden die zonder
reden worden gedood. Ze denken ook aan de Afghaanse kinderen die
zich niet veilig voelen.

Dus het gaat niet alleen over de vrouwen en hun vrijheid.
Ze willen een land, een woonplek die veilig voor iedereen is.
Voor mensen en ook voor dieren. Ze verlangen naar vrijheid voor alle
rassen en alle kleuren.

Het gaat niet alleen over kleren en wat je aan hebt.
Het gaat over jezelf vrij voelen om te zijn wie je bent.
In alle vrijheid en veiligheid naast elkaar kunnen leven.
Het gaat over verliefd worden en je geliefde zonder angst je liefde tonen.
Je seksuele aard tonen. Vrij zijn te voelen wat en voor wie je het wil.

Om het met de tekst van een Iraanse zanger “ Shervin Hajipour” te
verwoorden, we vechten voor:‘Voor het dansen op straat, voor beschaamde
vaders met lege handen, voor mijn zus, jouw zus, onze zussen! voor de zucht
naar een gewoon leven, voor de kinderarbeider en zijn dromen, voor deze
vervuilde lucht, voor de gedode onschuldige straathonden, voor al deze
onstuitbare tranen, voor de studenten en hun toekomst, voor alle hoog opgeleiden
in de gevangenis, voor de Afghaanse kinderen, voor al de ingestorte gebouwen,
voor een gevoel van vrede, voor de zonsopgang na de lange duisternis, voor de
pillen tegen stress en slapeloosheid, voor de man, het moederschap, de welvaart,
voor een meisje dat wenste dat ze als jongen werd geboren, voor vrouwen,
even, vrijheid!’

Met deze gedachten hopen wij dat iedereen opstaat!
Dat iedereen zijn stem laat horen!
Meevoelt en op z’n minst een vriendschappelijke hand uitsteekt.
Want zoals Martin Luther King, Jr ooit zei;“In the end, we will remember
not the words of our enemies but the silence of our Friends”

Voorschoten
Rahele Tajic en
Reza Farsi