Je hebt geluk dat je hier bent

Afgelopen weken heb ik dit vaak van verschillende mensen gehoord, van mensen die weten wat er op dit moment in Iran gaande is.

door: Raheleh Tajic, column Voorschotense Krant

Ik weet zeker dat ik geluk heb, ik heb het zelfs vaak gezegd en zeg nog steeds hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Maar ik wil ook graag vertellen dat immigreren ook heel zwaar is. Ik was 24 jaar toen ik Iran heb verlaten. Ik ben geen vluchteling en kon daarom veel makkelijker en zonder veel ellende hier mijn leven beginnen.

Ik zeg makkelijker maar dit wil niet zeggen dat het heel makkelijk was. Als volwassene alles opnieuw te beginnen, is niet makkelijk. Je moet letterlijk je leven opnieuw beginnen en je constant aanpassen. Al zes maanden na mijn aankomst hier ben ik naar de Hoge School Utrecht gegaan. Daar heb ik huidtherapie gestudeerd. Ik heb elke dag na school acht uur moeten leren. Ik vertaalde eerst woord voor woord het hele hoofdstuk dat ik moest leren en daarna kon ik pas de stof begrijpen en leren.

Het was zwaar maar ik deed het omdat ik heel graag wilde studeren. Maar het gedrag van de medestudenten heeft het mij heel moeilijk gemaakt. We hadden practicum lessen en we moesten in groepjes van 3 of 4 samen werken. Ik werd dan meestal helaas niet gekozen en de docent moest dan aan de groepjes vragen of ik ook mee mocht doen. Het was bijna altijd hetzelfde. Eens werd er over buitenlanders echt lelijk gesproken en ik zie nog steeds het gezicht van mijn docent die de hele tijd naar mij keek. Aan het eind van de les kwam ze naar me toe en ik barste in tranen uit e vertelde haar dat ik met mijn opleiding ging stoppen. Ze bood excuses aan voor het gedrag van de anderen en beloofde me dat ze het zou oplossen. Ik was bijna klaar met mijn opleiding maar ik kon het niet meer volhouden. De hele klas werd wel door de mentor aangesproken maar er veranderde bijna niets.

Ik heb als een buitenlander altijd mijn best gedaan om iets voor de samenleving te betekenen. Iets bij te dragen maar ik merk wel dat ik toch een buitenlander blijf.

Ik ben hier en ik heb hier zeker veel rust en vrede. Maar ik heb ook veel gemist. Ik heb alle feestdagen en verjaardagen van mijn dierbaren gemist. Ik kon niet van dichtbij meemaken hoe mijn nicht en neef opgroeiden. Ik kon in moeilijke tijden mijn ouders niet helpen. En, nog erger anderhalf jaar geleden zijn mijn ouders binnen 3 maanden van elkaar overleden en ik kon er helaas niet bij zijn. Niet voor de laatste keer het gezicht van mijn moeder zien of mijn vader een kusje geven. Ik kon geen afscheid nemen en ik draag die pijn nog steeds in mijn hart.

Ja lieve mensen, jullie hebben gelijk dat ik geluk heb dat ik hier ben. Maar als ik een normale geboorteland had gehad, was ik toch in mijn eigen land gebleven en had ik niet zo veel hoeven te missen.

Je kan helaas niet kiezen waar je geboren wordt. Dus zullen we met z’n allen dankbaar zijn dat we allemaal gelukkig zijn dat we op dit moment hier zijn. Ik hoop dat ooi iedereen op aarde in vrede mag leven en gelukkig mag zijn.

Raheleh Tajic is homeopaat
zij behandelt volwassenen en kinderen met gezondheidsklachten door middel van klassieke homeopathie.
www.https://www.raheleh-homeopathiepraktijk.nl/