Plakboek
Column IngezondenHet WK-voetbal van 1978 is een traumatische herinnering. Het debacle van ’74 maakte ik minder bewust mee. Maar vier jaar later stonden we wéér in de finale. In Argentinië tegen Argentinië. Maxima was nog maar 7 jaar en Messi moest nog geboren worden. Ik was 13 en nog niet politiek bewust. De mannen van ‘Neerlands Hoop’ wel. Freek de Jonge en Bram Vermeulen voerden hun actie ‘Bloed aan de paal!’. Er zijn ergere dingen dan een finale verliezen…
Ik maakte een plakboek met krantenknipsels over Oranje. Bij het trainingskamp in Zeist, waar ik woonde, verzamelde ik handtekeningen in een schoolschrift, gelardeerd met voetbalplaatjes en eigen gemaakte foto’s. Toen nog op een rolletje van twaalf, net genoeg voor een elftal. Schrijvers en Jongbloed, Neeskens en Van Hanegem, Krol en Rensenbrink, de Van de Kerkhofs… De helft is al overgegaan naar de eeuwige velden.
Voetbal is oorlog, zeggen ze. Konden Iran en de Verenigde Staten hun conflict maar op het voetbalveld uitvechten… Ik hoop dat er ver voor de finale een einde aan de oorlog komt.
Voetbal is religie. Veel spelers wijzen naar boven als ze scoren. Dat gebeurt aan beide kanten. Aan welke kant God staat? Ayatollah Khamenei en president Trump menen ook beide een Godsgezant te zijn…
Bijna de helft van de Oranjeselectie vormt samen een gebedsgroep. Maar geloof mij: bidden helpt hier niet. Je moet gewoon goed voetballen. Oranjes tweede wedstrijd, die nog gespeeld moet worden als ik dit schrijf, heeft vast meer duidelijkheid gegeven over onze kansen.
Mocht het weer niet gaan lukken: voetbal is, naast oorlog en religie, gelukkig maar een spelletje.
Ik blader in mijn oude plakboek. En ik mis iets. Een knipsel over aanvoerder Ruud Krol met de cup boven zijn hoofd, ja. Maar meer nog: knipsels over ‘Neerlands Hoop’.
Hans Meijer,
predikant Dorpskerk
