Karolien Florijn: ik ben niet zo van de statistiek: ik wil gewoon winnen!

Vorig jaar was ze de eerste Nederlandse vrouw die wereldkampioen in de skiff werd. Dit jaar deed roeister Karolien Florijn dat nog eens dunnetjes over tijdens het WK in Servië. Ze schreef daarmee sportgeschiedenis. Maar daar is de 25-jarige in Voorschoten opgegroeide en oud leerling van het Leonardo, helemaal niet mee bezig. ‘Ik ben niet zo van de statistiek, ik wil gewoon winnen!’

Het was sowieso een bijzonder goed weekend voor TeamNL Roeien. In maar liefst vijf olympische klassen werd goud gewonnen. Karoliens broer Finn werd kampioen in de dubbel vier. Twee wereldkampioenen in één gezin, hoe is dat? 

Kippenvel
‘Hij moest een dag eerder dan ik dus ik heb hem succes gewenst en ben doorgegaan met mijn eigen voorbereiding’, lacht Karolien. ‘Ook het feestje achteraf heb ik niet meegemaakt. Je zit dan zo in je eigen bubbel. Maar toen ik later zag dat ze met een bootlengte voorlagen, had ik kippenvel.’ Broer en zus hebben het niet van een vreemde want vader Ronald en moeder Antje zijn olympische kampioenen. En jongste broer Beer timmert ook al aardig aan de weg bij Roeivereniging die Leythe.
Niet kijkenHet is fijn dat mijn ouders het wereldje kennen. We voelen elkaar goed aan en je hoeft eigenlijk elkaar alleen maar succes te wensen wat je weet dat we allemaal ons best doen. Mijn vader kijkt nooit naar onze races. Hij vindt dat zo lastig. Toen ik hem belde na de race, had hij nog steeds niet gezien maar achteraf hebben we het wel gevierd. Ik weet dat ze onvoorwaardelijk achter ons alle drie staan.’

Alleen
‘Dit tweede WK vond ik leuker dan vorig jaar. Ik kwam natuurlijk uit de vier zonder (zilver tijdens de Olympische Spelen in Japan) maar dat team viel uit elkaar. Tijdens de trainingen moeten alle leden van de equipe in de skiff roeien. Onder andere naar aanleiding van deze prestaties wordt je trainingsschema vastgesteld. Ik roeide vanaf het eerste moment eigenlijk best wel snel in de skiff. Onze nieuwe bondscoach Eelco Meenhorst besloot me hier verder in te trainen. Dan ben je alleen ja maar dat is ook best fijn want je hoeft met niemand rekening te houden en kan je je helemaal op jezelf richten. Vorig jaar kwam het EK en WK wat vroeg en bovendien was ik ziek geweest. Niet optimaal dus maar ik won toch. Dit jaar ging de voorbereiding beter en voelde ik me goed. Toch was het echt een ontlading toen ik over de streep kwam en zag hoeveel voorsprong ik had.’

Wereldtop
Karolien behoort inmiddels de wereldtop in de skiff. Het afgelopen jaar heeft ze alles wat er te winnen viel, ook echt binnengehaald. De vrouw die moet worden verslagen? ‘Eigenlijk wel’, zegt ze. ‘Ik weet dat mijn concurrenten naar me kijken maar de onderlinge verstandhouding is wel goed hoor. Laatst was de Nieuw-Zeelandse Emma Twigg in Amsterdam, dan gaan we wel samen koffiedrinken. Gewoon gezellig.’BananenEn nu? ‘Vooral even flink aan de bak met mijn studie rechten aan de VU in Amsterdam. Ik zit in het derde jaar en wil mijn bachelor halen. Sporters krijgen daar geen vrij dus ik moet gewoon colleges bijwonen en tussendoor trainen. ’s Morgens 2 tot 3 in het water en ’s middags 2 tot 3 uur op de hometrainer en krachttraining.’

En bananen eten, 70 per week, zo kopte de pers? Klopt dat? ‘Haha, ja dat klopt, tien per dag. We letten natuurlijk goed op onze voeding, vitamines en mineralen. Bananen zijn niet alleen gezond maar er zit ook veel energie in. Tijdens een wedstrijd moet ineens veel kracht zetten. Mijn race tijdens het WK duurde 7.14 minuten, een nieuw Nederlands record. Dan ga je op topsnelheid met een hartslag van 200, dat wordt allemaal nauwkeurig bijgehouden. Het begint met een sprint en dan moet je settelen naar een comfortabel ritme. Daar train je voor maar dan moet je wel goed voorbereid zijn.’

Op naar Parijs?
‘Eerst volgende maand naar Philadelphia met de vier beste mannen en vrouwen in de skiff en daarna trainen voor de Olympische Spelen in Parijs. De boot heeft zich er al voor gekwalificeerd maar eind van het jaar zijn de nationale selecties. Pas dan wordt duidelijk wie er in die boot gaat roeien. Ik denk dat ik het wel ben maar helemaal zeker is dat nog niet. Finn gaat vast en zeker ook mee en ik vind het wel leuk dat de Spelen wat dichterbij zijn en dat we in dezelfde tijdzone zitten. In Japan destijds moesten we echt wennen, dat hoeft nu niet. Natuurlijk wil ik daar dolgraag goud winnen maar Parijs is voor mij nog een stip op de horizon, ik leef van wedstrijd naar wedstrijd en kijk nooit zo heel ver vooruit.’