Iedereen weet het. Behalve jij.

1 uur geleden Algemeen

Column Raheleh Tajic Voorschotense Krant 24 april

Ik moet een column schrijven. Zeshonderd woorden. En ik heb geen idee.

Dat klinkt, maar dat is het niet. Want in een wereld waarin iedereen overal iets van vindt, is “geen idee hebben” bijna verdacht. Alsof je iets gemist hebt. Alsof je achterloopt. Alsof je niet oplet.

Kijk maar om je heen.

Iedereen weet precies wat er speelt. Wat er misgaat. Wie er fout zit. Wat er moet veranderen. Er is geen onderwerp meer waar geen mening over bestaat. Politiek, oorlog, gezondheid, relaties er staat altijd wel iemand klaar om het uit te leggen.

Met overtuiging.

Met zekerheid.

Met nul twijfel.

En ergens verwacht de wereld dat jij daarin meegaat. Dat jij ook iets zegt. Dat je een standpunt inneemt. Dat je laat zien dat je betrokken bent, wakker bent, slim bent.

Maar wat als je dat niet bent? Of beter gezegd: wat als je het gewoon even niet weet?

Dat voelt ongemakkelijk. Bijna als falen. Alsof je iets niet goed doet.

Ik merk het terwijl ik naar dit scherm staar. Het is niet dat er niets in mijn hoofd zit. Het is dat alles door elkaar loopt. Gedachten, gevoelens, indrukken te veel om er één nette, afgeronde mening van te maken.

Maar de wereld houdt niet van “te veel”. De wereld houdt van simpel.

Zwart of wit. Goed of fout. Voor of tegen.

En dus leren we al vroeg hoe we dat spel moeten spelen. We vormen meningen voordat we ze echt begrijpen. We herhalen wat we horen. We zeggen dingen die kloppen of in ieder geval zo klinken.

Niet omdat we zeker zijn. Maar omdat onzekerheid geen goede indruk maakt.

Het vreemde is: hoe harder iemand iets roept, hoe minder ruimte er lijkt voor twijfel. Terwijl twijfel misschien juist het begin is van echt nadenken.

Maar daar is weinig tijd voor.

Scroll nog één keer door je telefoon en je ziet het meteen: iedereen heeft iets te zeggen. Iedereen heeft het door. Iedereen lijkt te weten hoe de wereld in elkaar zit.

Behalve jij.

Of zo voelt het.

Dus ga je zoeken naar iets om te zeggen. Iets dat slim klinkt. Iets dat past binnen wat al gezegd wordt. Iets dat niet te veel afwijkt, maar ook niet te leeg is.

En voor je het weet, ben je niet meer aan het denken je bent aan het presteren.

Een mening als product. Een zin als bewijs. Een column als visitekaartje.

Misschien is dat waarom dit zo moeilijk voelt.

Niet omdat ik geen idee heb, maar omdat ik weet wat er verwacht wordt. Iets sterks. Iets duidelijk. Iets dat blijft hangen.

Maar eerlijk?

Misschien is het enige eerlijke dat ik kan zeggen dat ik het niet weet. Dat ik niet overal meteen een antwoord op heb. Dat niet elke gedachte netjes afgerond is en klaar om gedeeld te worden.

En misschien heel misschien is dat niet zwak.

Misschien is dat het enige moment waarop je niet meedoet aan het toneelstuk.

Waarin je niet doet alsof.

Waarin je niet sneller praat dan je begrijpt.

Waarin je niet kiest voor zekerheid, alleen omdat het beter klinkt.

Dus hier is het dan.

Geen groot inzicht. Geen perfecte conclusie.

Alleen dit: Misschien weten we het allemaal een stuk minder dan we doen alsof.

En misschien zou het geen slecht idee zijn als dat wat vaker zichtbaar wordt.

Bijschrift -