Zeuren langs de deuren
Column IngezondenMijn vader heeft zestien jaar in de gemeenteraad gezeten in Voorschoten. Acht jaar voor de KVP. En daarna acht jaar voor het CDA. Toen het CDA werd opgericht, bedachten ze in Voorschoten dat de raadsleden langs de deuren gingen om iedereen een roos aan te bieden namens het CDA.
Mijn vader vond dat ik wel kon helpen. Eén probleem: ik was puber! Ik vond het vreselijk! Als reactie nam ik op een verkiezingsmarkt een giga poster van D’66 mee. De raamposter van het CDA viel volkomen in het niet ernaast. Mijn vader zei: “Ik respecteer jouw mening. Je mag de poster op je eigen kamer ophangen.” Dit was geniaal. Mijn kamer lag aan de achterkant van het huis. Niemand zag die poster nog.
Kinderpostzegels is dé goededoelenorganisatie met en voor kinderen, lees ik nu op internet. Kinderpostzegels. Ze bestonden al toen ik zelf kind was en ik ben ermee langs de deuren gegaan. Ik had een keurig verkoopzinnetje ingestudeerd: “Dag, meneer/mevrouw. Zou u kinderpostzegels willen kopen?” Waarna ik vol hoop de reactie afwachtte. Soms wilde degene die opendeed weten wat het goede doel was. Ik zei: “Voor arme kinderen.” (Daar zeg je toch geen ‘nee’ tegen!)
Net als ik dacht dat mijn smekende blik succes had, zei de persoon aan de deur: “Nee, bedankt” en deed zomaar de deur dicht! Bij de volgende deur hetzelfde liedje.
Gelukkig woonden opa en oma om de hoek. Zij konden natuurlijk niet om mijn zielige blik heen en kochten de zegels. Als ik eraan terugdenk voel ik nog de opluchting die op dat moment door me heen ging. Eindelijk die zegels kwijt.
De voordeurbel gaat. Iemand die collecteert. Ik denk door deze jeugdervaringen dan: gelukkig zijn er nog lieve mensen die langs de deuren gaan voor goede doelen.
Al die goede doelen zijn in onze harde samenleving nodig en die vrijwilligers doen fantastisch werk!
Pastoor Rochus Franken
