De kracht van betrokkenheid

Soms zie je pas hoeveel een plek betekent als je hoort hoeveel mensen zich ervoor inzetten. Onlangs sprak ik voor de hospice nieuwsbrief met Else van Dijk-Staats, die afscheid neemt als voorzitter van Hospice Wassenaar, en haar opvolger Jeroen Gijsbers.

Natuurlijk ging het over bestuur en verantwoordelijkheid, maar vooral over mensen. Over vrijwilligers die zonder aarzelen een stap extra zetten als dat nodig is. Over verpleegkundigen die rust brengen in moeilijke momenten. Over naasten die later terugkomen omdat het hospice verbonden blijft met een dierbare herinnering. En over inwoners van Wassenaar en Voorschoten die het hospice al jarenlang steunen. Soms zichtbaar, soms stil op de achtergrond.

Ook in gesprekken met andere nieuwe bestuursleden komt datzelfde gevoel van betrokkenheid steeds terug. Penningmeester Olivier Kist uit Voorschoten vertelde bijvoorbeeld dat hij direct enthousiast was toen hij gevraagd werd voor zijn rol binnen het hospice. Dat het voor hem past bij “helpen, maatschappelijk bezig zijn, positiviteit brengen, met aardige mensen.” Een mooie omschrijving eigenlijk van wat hier iedere dag voelbaar is. Een vrijwilliger die nog even een tosti maakt voor een familie die al uren waakt. Iemand die bloemen uit eigen tuin meeneemt. Een plaatselijke ondernemer die spontaan iets sponsort. Het zijn vaak kleine gebaren, maar samen vormen ze iets groots.

Want wie hier binnenkomt, merkt vaak meteen dat een hospice niet alleen over afscheid gaat. Het gaat juist over het leven dat nog geleefd wordt. Over samen koffie drinken aan de grote tafel in de woonkeuken. Over een vrijwilliger die precies weet hoe iemand zijn thee drinkt: met verse gember ter grootte van 2 euro stukken. Over een onverwachte lach midden op een moeilijke dag. Over er simpelweg zijn voor elkaar.

Nieuwe voorzitter Jeroen Gijsbers zei tijdens het gesprek iets wat mooi past bij deze bestuurswisseling: dat je het bijzondere van een hospice alleen kunt behouden als je mee blijft bewegen met de tijd. Want een hospice leeft niet alleen door het gebouw of de organisatie, maar vooral door de mensen die zich eraan verbinden. Van generatie op generatie. 

Misschien is dat wel de echte kracht van deze plek.

Patricia Vogel
vrijwilliger Hospice Wassenaar